Αγγελική Συρρή - Στεφανίδου

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

...μικροί Μεσσίες...

Γιατί... Μήπως...Αμήν...

alt


Γιατί να μείνει στην ιστορία η ειρηνική πατρίδα μας κι οι ευγενικοί και φιλόξενοι κάτοικοί  της σαν ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης και σαν αποθήκη ψυχών ;


Γιατί αιωνίως οι αθώοι να μην μπορούν να ακουμπήσουν και να κοιμηθούν σε σίγουρο προσκέφαλο, παρά, κυνηγημένοι κι ανέστιοι, να οδοιπορούν στις άγνωστες κι αφιλόξενες ερημιές της γης, ζητιανεύοντας των πέτρινων ψυχών τα αποφάγια;


Γιατί πρέπει να δοκιμάζεται η δική μας συνείδηση ενώ οι πρωτεργάτες των εγκλημάτων νίπτουν τας χείρας;


Γιατί οι αθώοι ν' ανεβαίνουν αιωνίως Γολγοθάδες κι οι εγκληματίες, που αποφασίζουν την σταύρωσή τους, να πλουτίζουν πίνοντας το αίμα τους;


Γιατί τα φωτισμένα μυαλά κι οι άνθρωποι του πνεύματος, των επιστημών και των τεχνών να μπαίνουν στην υπηρεσία του άδικου και γονατίζουν μπροστά στα συμφέροντα;


Γιατί ο λαός μας, που δοκιμάζεται σχεδόν δέκα χρόνια τώρα κι οδηγείται συστηματικά στην εξαθλίωση και την ταπείνωση από τους φίλους-κατακτητές του εκ δυσμών, να πρέπει να απολογηθεί επειδή διεκδικεί τα λιγοστά κεκτημένα του, εκείνα που - επιπλέον- αμφισβητούνται και διεκδικούνται από γείτονες-εχθρούς εξ' ανατολών;


Γιατί η ανοχή, η υπομονή και η αδιαφορία μας είναι ανεξάντλητα, όσο, εκ διαμέτρου αντίθετα, η εκμετάλλευσή μας,το άδικο εις βάρος μας, η φτώχεια μας, και η ντροπή για την κατάντια μας, έχουν φτάσει εις το μη περαιτέρω;


Γιατί;


 Μήπως  οι μικροί Μεσσίες, πρέπει να' ναι παιδιά γονιών περιπλανόμενων, κυνηγημένων και σε αρχόντων αδηφάγων τις εντολές πειθαναγκασμένων, που θα γεννιούνται μέσα σε φάτνες φτωχικές ως αμνοί ανίσχυροι αλλά ευλογημένοι, για να ξαναγεννιέται μαζί τους κάθε φορά κι η Ελπίδα κι η Υπόσχεση του Θεού για την πολυπόθητη, την ιδανική, την πανανθρώπινη Αγάπη και Ειρήνη;

 

Αμήν...



Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

...κύκνειον άσμα..

Ζηλεύω τα κίτρινα φύλλα που πεθαίνουν χορεύοντας...


alt


Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

...εφημερίδα...

ΕΦΤΑΣΕ Η ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ

"ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΦΥΓΕΙ" 

alt

ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 

ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ !


Να το παραγγείλετε γιατί το περιμένουν πολλοί...

Θα φορεί και το νέο του εξώφυλλο!


ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ!

 

https://www.youtube.com/watch?v=Pokq-2bV5vs


Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

...remake...

26/11/2016

 

REMAKE

(Επανέκδοση.)

 alt

Είναι μεγάλη χαρά και περηφάνια να βλέπεις ένα από τα έργα σου να γίνεται ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ!

Ιδού λοιπόν που, μετά από δεκαπέντε χρόνια, το πρώτο μου μυθιστόρημα, το «ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΦΥΓΕΙ», κατεβαίνει από το «ράφι», κάνει ένα καλλιτεχνικότατο "face lifting" δια χειρός Aggelos Malianos, αλλάζοντας μόνο εξώφυλλο, ενώ σ' όλα τ' άλλα, σαν κλασσικό πια, παραμένει απαράλλαχτο.

 

Μέσα στις επόμενες μέρες η ανανεωμένη επανέκδοσή του θα κυκλοφορήσει από την ΕΜΠΕΙΡΙΑ Εκδοτική  του Ομίλου ΝΙΚΗ κι είμαι στην ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσω πρώτη το νέο του εξώφυλλο!


Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

...δρυός πεσούσης...

23/11/2016

ΔΡΥΟΣ ΠΕΣΟΥΣΗΣ ΞΥΛΕΥΕΤΑΙ ΚΙ Ο ΡΑΜ ΚΙ Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ...

Φίλοι μου, το παρακάτω κείμενο, όπως θα δείτε, έχει γραφτεί πριν πέντε ακριβώς χρόνια.
Σήμερα όμως που το ξαναδιαβάζω, βλέπω πως στρώνει «γάντι» και στο τώρα μας. 
Συμπεραίνω λοιπόν ότι, απαράλλαχτο θα είναι κι τ' αύριο και το μεθαύριο μας, αφού, η διακυβέρνησή μας-μάλλον η κατοχική διακυβέρνησή μας- σαν πρακτική είναι πια δοκιμασμένη και επιτυχημένη.
Κι επειδή δεν μας φτάνουν οι εκ δυσμών «πόρνες» της παγκοσμιοποίησης που αδιάντροπα διεκδικούν της χώρας μας τα «υπόλοιπα» κουράγια, έρχονται και οι εξ' ανατολών με τις δικές τους ανεδαφικές απαιτήσεις να τις αβαντάρουν και να μας εξευτελίσουν μέχρις εξαντλήσεως. 
Μη σκύβετε λοιπόν και μη φοβάστε.
Ο κερδισμένος, σε κάθε περίπτωση, είναι εκείνος που ξέρει πως: Ο ΑΓΩΝΑΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑ.


alt

Αθήνα 23/11/2011

ΜΗ ΣΚΥΒΕΤΕ ΚΑΙ ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ ...

Τόση αδιαντροπιά! Τόσα ψέματα! Τόση υποκρισία! Τόσα ρεζιλίκια! Τόση φαυλότητα! Τόσοι εκβιασμοί! Τόσο θέατρο!
Και ...
Πόσα αρπαχτικά; Πόσοι μιζαδόροι; Πόσοι αφιλότιμοι; Πόσοι διαπλεκόμενοι; Πόσοι προδότες; Πόσα λαμόγια; Πόσοι συμφεροντολόγοι;
Αλλά και...
Τόσοι ραγιάδες! Τόσοι γονατισμένοι! Τόσοι κιοτήδες! Τόσοι εαυτούληδες! Τόσα ψοφίμια! 
Και ...
Πόση απάθεια; Πόση ηλιθιότητα; Πόση ανοχή; Πόσος φόβος; Πόση κακομοιριά; Πόση αδυναμία;

Δυστυχώς, οι κάθε λογής και θέσης «ΕΦΙΑΛΤΕΣ» (πολιτικοί, βασιλιάδες, χουντικοί, ψευδοσωτήρες και λαοπλάνοι), εκμεταλλευόμενοι την αθωότητα, την αμάθεια και την λαχτάρα του λαού να ζήσει μια καλλίτερη και πιο εύκολη ζωή, άφησαν τους «ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ» ( δανειστές, υπονομευτές, καθοδηγητές, εχθρούς και φίλους) να περάσουν αμαχητί και μεταμφιεσμένοι σε σωτήρες, να εκμαυλίσουν, να υπονομεύσουν, να διαμελίσουν, να ξεπουλήσουν και να εξευτελίσουν την ΠΑΤΡΙΔΑ και το ΕΘΝΟΣ μας, εμποδίζοντας αυτή την φυσική του εξέλιξη προς την γνώση, την παιδεία και την ανάπτυξη, συστηματικά, προδοτικά και προς ίδιον συμφέρον. 
Κι όχι μόνο την εμπόδισαν, αλλά και την υπονόμευσαν και την απαγόρευσαν πολλές φορές μάλιστα, για να μην «ανοίξουν τα μάτια» του λαού, που όσο τον είχαν στην άγνοια και τον ευδαιμονισμό φυλακισμένο, μπορούσαν να του περνούν, να του επιβάλλουν και να τον καταδικάζουν στην απώλεια του μέλλοντός, του δικού του και των παιδιών του .

Σήμερα, που η παγκοσμιοποίηση και τα συμφέροντα των πολύ ολίγων μας έχουν οδηγήσει στον τελευταίο όροφο ενός σύγχρονου ΠΥΡΓΟΥ της ΒΑΒΕΛ-που πιο ψηλά είναι αδύνατον να πάει-είναι ολοφάνερο πως, όσο κι αν οι κοινωνίες των λαών αντιστέκονται, όσο κι αν ακόμη κι οι πιο απλοί άνθρωποι μπορούν να βλέπουν το χάος να είναι ο μονόδρομός τους, δυστυχώς, είναι τόσο τρομαγμένοι και τόσο συνηθισμένοι στην αδυναμία τους και την παθητικότητά τους, που και την κατάρρευση του ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΉΜΑΤΟΣ θα την δεχτούν σαν αναπόφευκτη και θα την υποστούν.
Όσοι δε θα επιζήσουν, με σκυμμένο το κεφάλι και σαν κάθε φορά, θα μαζέψουν τα συντρίμμια τους, για να ξανακτίσουν ένα μέλλον πάλι αβέβαιο και πάλι υποθηκευμένο στων αφανών αφεντάδων τις αδηφάγες κι ακόρεστες ορέξεις, που θα περιμένουν-εφαρμοσμένη τεχνική τους- κρυμμένοι πίσω από κινήματα, κόμματα, εξαγγελίες, υποσχέσεις και δήθεν οραματισμούς, μέχρι να γεμίσει πάλι φασούλι το φασούλι, του κοσμάκη το σακούλι, για να του τα ξαναρπάξουν, προβάλλοντας τρόπους και λόγους, όπως, αποκατάσταση, άμυνα, επέκταση, εξέλιξη, χρηματιστήριο, ασφάλιση κι άλλα που δεν έχουν εφεύρει ακόμη.

Το σίγουρο είναι λοιπόν πως κι εγώ κι εσύ θ' αποδεχτούμε, θέλοντας και μη, το haircut του όποιου μισθουλάκου μας και της όποιας σύνταξής μας, για τα οποία μια ζωή μοχθούσαμε και η μόνη αντίσταση που μας απομένει, είναι να αρνούμαστε την υπερκατανάλωση, στερώντας τους πόρους, αλλά και με την αποστροφή μας από κάθε μορφής και ιδέας εξουσία, να τους αποδυναμώνουμε και να τους απαξιώνουμε. 
Επίσης και επ' ουδενί να μην πιστεύουμε τους εκβιασμούς και τους εκφοβισμούς τους, όταν μας κουνούν μπροστά μας, σαν κόκκινο πανί, μια δήθεν «χρεοκοπία». Όλοι τους είναι προ πολλού χρεοκοπημένοι κι εμείς πρώτοι απ' όλους, αφού πάνω στα δικά μας παθήματα, «δειγματίζουν» τα δικά τους καμώματα.
Κάθε επιπλέον στέρηση που μας ζητούν για να μην πτωχεύσουμε, είναι χειρισμός για να μαζέψουν όσα περισσότερα προφταίνουν για τη μαύρη καταβόθρα τους.
Εγώ θέλω να στερηθώ αλλά μόνο για το καλό και την ευημερία του σπιτιού μου-εν προκειμένω της χώρας μου- κι όχι για το όφελος των τραπεζών και των τοκοχρεολυσίων τους. Αυτοί που συνομολόγησαν τα δάνεια και τους τόκους τους, να τα ξεπληρώσουν.
Τα χαράτσια είναι για τους ραγιάδες κι όχι για τους ελεύθερους πολίτες που μόνο με την ανεπηρέαστη από τον φόβο, την πείνα και το σκοτάδι ψήφο τους, θα αποφασίσουν πώς και ποιοι θα σχεδιάσουν και θα διαπραγματευτούν το ειρηνικό και αξιοπρεπές μέλλον τους.

Μη σκύβετε το κεφάλι λοιπόν στις απειλές και στον εκφοβισμό. 
Οι πολλοί είμαστε εμείς. 
Εμείς αποφασίζουμε κι αυτοί εκτελούν.
Δώστε τους το να το καταλάβουν, αγέρωχα και τολμηρά κι ας το χωνέψουν επιτέλους.
Προσωπικά, βέβαια, έχω τη συνείδησή μου ήσυχη, αφού, τουλάχιστον και κατά την δύναμή μου, μέσα από τα ποιήματα και τα γραφτά μου, έχω διατυπώσει, προ πολλού, τις αντιρρήσεις και την αποστροφή μου γι΄ αυτούς και τα συστήματά τους, αλλά και γιατί, μήτε χειροκρότησα κανέναν, απ' όσους, κατά καιρούς το «ΣΥΣΤΗΜΑ» μου παρουσίαζε σαν σωτήρες και σαν πρότυπα, μήτε ακούμπησα τα όνειρά μου και την εξέλιξή μου σε κανενός κίβδηλου και λαοπλάνου τις υποσχέσεις, παρά, διαβάζοντας και μελετώντας την ιστορία του κόσμου, είδα πως επαναλαμβάνεται, μια και παίρνει συνεχώς συγχωροχάρτι από τους αμνήμονες κι «ωχαδερφιστές», που δεν μπαίνουν στον κόπο μήτε να προβληματιστούν μήτε να σκεφτούν καν, αποδεχόμενοι των επιτηδείων τα μηνύματα και τις γραμμές, προτιμώντας μια πρόσκαιρα καλοπέραση και ευδαιμονία.
Όλα τα παραπάνω όμως δεν με απαλλάσσουν από το μερίδιο της ευθύνης μου, που είναι η συνεχής εγρήγορση και η αδιάκοπη αντίσταση.
Σας κούρασα όμως, με πολλά και θλιβερά.
Μα, έχοντας το χάρισμα από τον Θεό και τους γεννήτορές μου, οφείλω να το εξασκώ και προς το όφελος όσων δεν μπορούν να εκφραστούν και ασφυκτιούν σιωπηλά.
Θέλω να σας ευχαριστήσω που γι άλλη μια φορά ακούσατε την αγανάχτησή μου.


Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

...στα Ικαριώτικα Νέα...

Ευχαριστώ πολύ την κ. Τασσώ Γαϊλα και τα Ικαριώτικα Νέα για την παρουσίαση και την φιλοξενία.


https://ikarianews.net/2016/11/14/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CF%85%CF%81%CF%81%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%86/


Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

...come quickly...

The Garden

 

Helen Hoyt

Do not fear.
The garden is yours
And it is yours to gather the fruits
And every flower of every kind,
And to set the high wall about it
And the closed gates.
The gates of your wall no hand shall open,
No feet shall pass,
Through all the days until your return.
Do not fear.

 

But soon,
Soon let it be, your coming!
For the pathways will grow desolate waiting,
The flowers say, "Our loveliness has no eyes to behold it!"
The leaves murmur all day with longing,
All night the boughs of the trees sway themselves with longing ...

 

O Master of the Garden,
O my sun and rain and dew,
Come quickly.

 

 

About This Poem

 

"The Garden" was published in Volume 2, Number 2 ofThe Seven Arts in June of 1917.

alt

Helen Hoyt was born in Norwalk, Connecticut, on January 22, 1887. Her collections of poetry include The Name of a Rose (Helen Gentry, 1931) and Poems of Amis (R. J. Hoffmann, 1946). She died on August 2, 1972.

 



 

 


Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

...επέτειοι...

ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ ΕΛΠΙΔΑ, ΕΙΘΕ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ...

 

Μη μου πείτε πως το ό,τι συνέβη πριν 43 χρόνια μέσα κι έξω από το Πολυτεχνείο δεν το έχετε πια καταλάβει πως ήταν ένα ακόμη σχέδιο των διαχειριστών της τύχης των λαών ;

 alt

Μη μου πείτε πως όσοι δρούσαν και αντιδρούσαν τότε, είτε στα παρασκήνια, είτε μπροστά στο τανκ, ήταν όλοι ήρωες και υπέρμαχοι υψηλών ιδανικών και της λευτεριάς  εραστές;

 

Μη μου πείτε πως τα ουσιαστικά κέρδη από τα  αποτελέσματα εκείνης της νύχτας δεν έκαναν καλό μόνο σ' ορισμένους από τους πρωταγωνιστές των συμβάντων, ενώ για έναν ολόκληρο λαό ήταν μια ακόμη παράσταση αποπροσανατολισμού;

 

Κι όμως, οι περισσότεροι, μείνατε γοητευμένοι χθες, από τον χαρισματικό πλανητάρχη που μας επισκέφτηκε, ο οποίος κατείχε την τέχνη της επικοινωνίας άριστα, άλλαζε κουστούμια και στυλάκια σαν ζεν πρεμιέ συνεχώς, τον ακολουθούσαν σμήνη υπερηχητικών, λιμουζίνων, ανδρών και γυναικών οπλισμένων και εξειδικευμένων για την προστασία και την άνεσή του, του έφεραν ακόμη και το ελικόπτερο της άμεσης διαφυγής του, αλλά και το πλήρως  εξοπλισμένο νοσοκομειακό του, στο οποίο υπάρχουν πάντα φιάλες από το αίμα του κι όλα τα απαραίτητα για κάθε περίπτωση νοσηλείας του-χειρουργείο, εντατική και ό,τι δη- όταν, την ίδια στιγμή, στα «σφαγεία» όλου του πλανήτη μακελεύονται οι λαοί, παιδιά κατακρεουργούνται, γενιές μένουν ανάπηρες και το μέλλον κρέμεται στα τσιγκέλια της αγοράς και ξεπουλιέται με το κιλό,  αφού, ο πλανητάρχης νίπτει απερχόμενος τας χείρας του κι αφήνει στον επόμενο  και ανάλογό του καιροσκόπο να συνεχίσει τα σχέδια των «άφαντων» αφεντικών τους, εκείνων  που αποφασίζουν πάντα από τα παρασκήνια.

 obama_akropoli1.jpg

Καλά έκανε λοιπόν κι αυτός κι ήρθε  κι εκτέλεσε ένα ωραία στημένο και οργανωμένο πρόγραμμα, μελετημένος μέχρι τελείας,  αποσκοπώντας να επιβεβαιώσει γι άλλη μια φορά της υπερδύναμης που αντιπροσωπεύει την εξουσία πάνω σ' όλη τη γη,  γοητεύοντας έναν λαό που καμιά ελπίδα πια δεν του έχουν αφήσει για να ζήσει αυτός, τα παιδιά και τα εγγόνια του ελεύθερος, παρά μέσα από παχιά λόγια, υπονοούμενες υποσχέσεις και αναφορές σε παρελθούσες δόξες και κληρονομημένες αρετές, ν' αρπαχτεί για να αντέξει την καταδίκη του.

 

Και του χρόνου αδέλφια οι επέτειοι της αφέλειας μας  και του χωρίς τέλος αποπροσανατολισμού μας από τις αλήθειες και τα ψέματα, όσα μόνο ως θεατές χειροκροτούμε, πληρώνοντας κι από πάνω  πανάκριβο εισιτήριο με αίμα και δάκρυ αγορασμένο.

 

 

 

 

 


Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

...σαρανταήμερο...

Το Σαραντάμερο κι οι κουρμάδες μας ...

(Απόσπασμα από το «Λες και ήταν χθες», εκδόσεις Λεξίτυπον 2014)

alt

 

.....................................................

 

    Στις  δεκαπέντε του μήνα, την άλλη μέρα της γιορτής του Αγίου Φιλίππου, ξεκινά το Σαρανταήμερο.  Σαραντάμερο το λέει ο λαός και περιμένει ανυπόμονα το ξεκίνημά του για να βάλει ομπρός ο καθείς τα σχέδια, τις δουλειές και τις προσευχές του, που θα τον βοηθήσουν να φτάσει νικητής και χαρούμενος μέχρι τις καλές μέρες των εορτών κι έτσι να τις απολαύσει με κέρδη, ξεκούραση, ήσυχη συνείδηση και «καρδίαν νύμφουσα», που λέει κι ο μελωδός. 

    Αυτές οι σαράντα μέρες που μας χωρίζουν από τα Χριστούγεννα είναι η πιο σημαντική περίοδος του χρόνου και για τα έμψυχα πλάσματα, μα και για τα άψυχα στη δική μας πατρίδα.  Γιατί, μαζί με την καλλιέργεια, την ανάπλαση και την προετοιμασία της γης, που τώρα ξεκινά ο ετήσιος γόνιμος κύκλος της, ξεκινά κατά την παράδοση της θρησκείας μας - όπως πάντα συμβολικά - κι η κάθαρση κι η προετοιμασία του ανθρώπου για να δεχθεί γι άλλη μια φορά την ευλογία του ερχομού του Σωτήρα στη γη.

    Κι όπως ο σποριάς πρέπει να σκάβει, να θρέφει και να σπέρνει τη γη του με κόπους, ιδρώτα και μόχθους περισσούς, αλλά και με υπομονή, επιμονή, αγάπη, θέληση και φροντίδα για να τον ανταμείψει με σοδειές μεγάλες και κέρδη πολλά, έτσι κι ο χριστιανός πρέπει να σκύβει στην ψυχή του για να την καθαρίζει από ζιζάνια και παράσιτα, να την καλλωπίζει, να τη στολίζει και να την πλουτίζει με  πράξεις που θα σωρεύουν τη γαλήνη και την αγάπη εντός του, για να γευτεί κατόπιν, να απολαύσει, να χορτάσει και ν' αναγαλλιάσει σαν ακούσει τα «Ωσαννά» των αγγέλων, φθάνοντας έξω από "τα τείχη της Ιεριχούς».

    Να, λοιπόν, που μια νέα σαραντάμερη περίοδος νηστείας, εγκράτειας και  πνευματικής άσκησης ξεκινά κι οι άνθρωποι που, όπως έχω ξαναπεί, πείθονται κι υπακούν περισσότερο με φοβέρες παρά με αλήθειες, απαρνιούνται ευκολότερα τις χαρές του πλούσιου τραπεζιού και την ικανοποίηση του σαρκίου τους αν τους  φοβερίσει κανείς με τις φλόγες της κόλασης, παρά αν τους εξηγήσει πως η λιτότητα και το μέτρο στη διατροφή τους είναι επιβεβλημένα, για να μπορέσει ο οργανισμός τους να αντιμετωπίσει γενναία ιώσεις, κρυολογήματα, εμφράγματα, εγκεφαλικά και καρδιακά επεισόδια, τα οποία ευδοκιμούν και θερίζουν αυτήν την μεταβατική και δύσκολη ώρα του χρόνου.

    Και να που η ίδια η φύση έχει προνοήσει, ώστε μ' όσα μας δίνει τούτη την εποχή  πάλι χορταστικά γεμάτο να είναι το πιάτο μας και κανένα θρεπτικό στοιχείο να μην λείψει από τη διατροφή μας κι έτσι και το αυξημένο κρύο να αντιμετωπίζουμε και την υγεία μας να θωρακίζουμε με τα δοσίματά της.

    Εκτός από το πλούσιο σε διατροφικές αξίες κι ευλογημένο από τον Θεό ψωμάκι, που ποτέ δεν μας το απαγορεύει κι είναι το βασικότερο συστατικό της μεσογειακής δίαιτας και του Έλληνα η πρώτη κι η τελευταία μπουκουνιά του, να που αυτήν την εποχή μας χαρίζει και τη νέα σοδειά της ελιάς και του λαδιού, το οποίο στην πατρίδα μας είναι το καλλίτερο που παράγεται σ' όλη τη γη κι η παραγωγή και η πώλησή του είναι η κυριότερη κι η μεγαλύτερη ανταμοιβή του Έλληνα εργάτη της γης.

    Γιατί, αυτές τις μέρες, η ελληνική γη δεν ποτίζεται μόνο με τον ιδρώτα των  ζευγάδων, μα και μ' όλων εκείνων των αγροτών που από τα ξημερώματα ξεχύνονται στους κάμπους, σκαρφαλώνουν σε λόφους και κακοτράχαλες πλαγιές κι όπου η ελιά η ευλογημένη φυτρώνει, θεριεύει και καρπίζει, αντέχοντας στα κρύα, στις ξηρασίες και σε συνθήκες αντίξοες, χαρίζοντας ακούραστα, αφειδώλευτα και για εκατοντάδες χρόνια τους καρπούς της για να θρέψει τον βασιλιά και τον φτωχό, να γλυκάνει της κάθε πληγής τον πόνο, να φωτίσει της νυχτιάς τη μοναξιά, το καντηλάκι της Παναγιάς και τον αιώνιο ύπνο των κεκοιμημένων.

    Δεν είναι μόνο τροφή αυτός ο ευλογημένος καρπός και το ανεκτίμητο λάδι του, είναι και φάρμακο, αφού έχει αποδειχτεί περίτρανα από κλινικές έρευνες και παρατηρήσεις πολλών δεκαετιών στα μεγαλύτερα πανεπιστημιακά ερευνητικά κέντρα της Ευρώπης και της Αμερικής, πως η μετρημένη καθημερινή χρήση του παρθένου ελαιόλαδου σε μια ισορροπημένη διατροφή είναι που ανανεώνει τα κύτταρα, καθαρίζει τις αρτηρίες, χαρίζει ευεξία και μακροβιότητα και διατηρεί την ανθρώπινη καρδιά υγιή σαν μια καλολαδομένη μηχανή.

    Το νησί μας, σαν όλα τα μεσογειακά νησιά, τα σύννεφα το προσπερνούν κι οι βροχές το αποφεύγουν κατά κανόνα και στο μεγαλύτερο μέρος του χρόνου είναι άνυδρο, χωρίς ποτάμια και πηγές, με μόνο μερικά πηγάδια να προσπαθούν με το  γλυφό τους νερό να ποτίσουν ανθρώπους, ζώα και καλλιέργειες, τις περισσότερες φορές, αλίμονο, αναποτελεσματικά.  Έτσι, μια από τις βασικότερες καλλιέργειες που δίνουν στον Χιώτη γεωργό μια ελπίδα επιβίωσης - εκτός του σκίνου και των εσπεριδοειδών - είναι εκείνη της ελιάς.

    Σκαρφαλωμένα είναι τα χιλιόχρονα δέντρα όπου μια φούχτα χώμα υπάρχει κι όπου τα αγιασμένα χέρια των χωρικών έχουν δημιουργήσει σκάλες γης καλλιεργήσιμες, χτίζοντας με την σκληρή γκρίζα πέτρα - αυτήν που είναι η μόνη που αφθονεί και περισσεύει εδώ - χιλιόμετρα ξερολιθιές για να γαντζωθούν, να στεριώσουν και να βυζάξουν από  της  μητρικής κληρονομιάς τους το αχαμνό σώμα,  το λιγοστό της κουράγιο.

alt

    Γεμίζουν, λοιπόν, τα ξημερώματα στην εξοχή με φωνές, καλημερίσματα, αστεία, πειράγματα κι ανθρώπων και ζωντανών λαλήματα σαν ξεκινά το λιομάζωμα, ενώ  στα χωριά τα σπίτια κι οι καφενέδες αδειάζουν, καθώς όλοι βγαίνουν και σκορπίζονται όπου η ελιά τους προσμένει φορτωμένη να τους αποζημιώσει για το άγουρο ξύπνημα και για τις χιλιάδες τις μετάνοιες που θα κάμουν ως να βασιλέψει ο ήλιος. 

    Κι όσο βαστά καλός ο καιρός κι ο ήλιος ανεβαίνει ζεστός ακόμη για να τραβήξει της νύχτας την υγρασία, να ζεσταθούν και τα κορμιά για να δουλεύουν σβέλτα, γεμίζουν τα τσουβάλια της ρίγας μάνι-μάνι και τα λουτρουβιά δεν σταματούν, όσο δεν κουράζονται και τα χέρια να ραβδίζουν, τα γόνατα να λυγίζουν και τα δάχτυλα να συμμαζεύουν ανάμεσ' από πέτρες, φύλλα και κλαδιά εκείνον τον μελίχρυσο καρπό που στη σάρκα του κρύβει το θαύμα της ζωής.  

    Μα είναι και μέρες που ο βοριάς θυμώνει.  Τον πιάνει μια ζούλια, θαρρείς, καθώς βλέπει τα μάτια τ' αντρίκια να πέφτουν οληνώρα, κρυφά και φανερά, στους αξεσκέπαστους τους κόρφους των κοριτσιών.  Κι όπως τους κοιτάζει να φέρνουν στο στόμα παραλογισμένοι και ν' απογεύονται την ελιά που βαστούν, διαβάζει πως με του νου την τόλμη αχόρταγα δαγκάνουν χείλια τρυφερά και μάγουλα αναψοκοκκινισμένα και τότε πια λυσσά ο αφορισμένος.  Πιάνει, λοιπόν και κάμνει μαλλιά κουβάρια χώματα, ξέπλεκα μαλλιά, φύλλα πεσμένα και μυαλά αλλοπαρμένα, για να του φύγει η μάνητα.  Και τότε κουμπώνονται οι ζακέτες και τα στόματα, σκύβουν οι πλάτες κι οι πεθυμιές χαμηλά κι όπως ο ουρανός όσο  πάει και  σκοτεινιάζει καθώς τα σύννεφα κυνηγιούνται κι αλληλοσπρώχνονται - όμοια μ' αυτά - τρέχουν όλοι και βιάζονται να τελέψουν το μάζεμα πριν ν' ανοίξει η βορεινή εξώπορτα του χιονιά και το χιονόνερο τους πάρει το κατόπι, για να μπορούν ύστερα να κάθονται και ν' απολαμβάνουν τα κέρδη του μόχθου τους ήσυχοι κι ευχαριστημένοι, κοιτάζοντας μέσα από τα ιδρωμένα τζάμια τον χειμώνα να περνά και να φοβερίζει.

    Στο νησί μας, εκτός από τις ελιές που τις μαζεύουμε ώριμες πια για να βγάλουμε  λάδι, μαζεύουμε και κάποιες πρώιμα, πράσινες ακόμα, τις τσακίζουμε με μια πέτρα ή τις χαράζουμε με το μαχαίρι και μετά να τις βάζουμε στην άλμη ή στο λάδι για να τις έχουμε όλον τον υπόλοιπο χρόνο στο τραπέζι.  Αυτές οι πολύ πικάντικες στη γεύση ελιές είναι μεζές για ούζο - τις βάζουν και στα απεριτίφ - μπαίνουν στη σαλάτα την καλοκαιρινή, όπως κι οι μαύρες και σε κάποια φαγητά για να προσθέσουν γεύση, όπως στον μπακαλιάρο τον γιαχνιστό.

    Μα έχουμε και μια ποικιλία μοναδική,  τις κουρμάδες - μοιάζουν με τις θρούμπες, μα είναι πολύ καλλίτερες και πιο κρεατωμένες - οι οποίες τρώγονται κατά προτίμηση φρέσκες κι είναι τόσο ψιλότσοφλες, νόστιμες και γευστικές, που μπορεί να φάει κανείς ένα κιλό στην καθισιά του χωρίς να το καταλάβει, ιδιαίτερα αν το ψωμί που τις συνοδεύει είναι φρέσκο, ζυμωτό και πραγματικό χωριάτικο.

    Θυμούμαι μια εκδρομή στον Ανάβατο τέτοια εποχή.  Καθώς διασχίζαμε την μικρή κοιλάδα μετά τα Αυγώνυμα, ήταν τα ελιόδεντρα τόσο βαρυφορτωμένα από τις κουρμάδες, που τα κλαδιά τους ακουμπούσαν σχεδόν στη γη!  Σταματούσαμε το αυτοκίνητο στη μέση του δρόμου, απλώναμε τα χέρια και κόβαμε τις γινωμένες ελιές - που πράγματι μοιάζουν με χουρμάδες και στην όψη μα και στη γλύκα - και τις τρώγαμε!

    Πιστεύω, λοιπόν, πως όλοι θα συμφωνείτε μαζί μου ότι κανένα Σαραντάμερο και καμιά νηστεία δεν μας τρομάζει σαν στο τραπέζι μας έχουμε ένα πιάτο φρεσκοκομμένες κουρμάδες κι ένα καρβέλι χωριάτικο.

 

    Το Σαραντάμερο έβρεχε σχεδόν καθημερινά στην πατρίδα μας.  Έβρεχε άλλοτε με μονότονες πολύωρες κι απαλές ποτιστικές βροχές κι άλλοτε με μπόρες δυνατές κι επίμονες κι όχι ξαφνικές και περαστικές, όπως εκείνες τις ανοιξιάτικες.  Μπερκέτι είναι, λοιπόν, το υπερπολύτιμο νερό που δροσίζει τη γη τούτη την ώρα του χρόνου, γι' αυτό οι άνθρωποι συνήθιζαν, εκτός από το να σπέρνουν τα χωράφια τους, να φυτεύουν και τα νέα δέντρα και τα λουλούδια στους κήπους τους, ώστε να ποτίζονται από τον Θεό για να πιάσουν, αφού τα χρόνια εκείνα τα αρδευτικά και τα αυτοποτιζόμενα συστήματα δεν είχαν ανακαλυφθεί.

    Ώρες και μέρες, θυμούμαι, περνούσε η μαμά μου στον κήπο μας για να φυτέψει σπόρους και βολβούς, να μεταφυτέψει γλάστρες, να βάλει καταβολάδες και να φροντίσει τα παρτέρια και τις αλτάνες μας ν' αντέξουν το κρύο και τον χειμώνα που πλησίαζε, αλλά και να τα προετοιμάσει για της επόμενης άνοιξης την ανθοφορία.

 Τα αγιοδημητριάτικα, οι τελευταίοι ιβίσκοι και τα τριαντάφυλλα, τα διατσίντα κι οι μπλε μαργαρίτες που στόλιζαν τέτοιες μέρες κι ομόρφαιναν τον κήπο μας γρήγορα θα μαραίνονταν κι όλα θ' αποκοιμιούνταν σε μια σύντομη χειμερία νάρκη βυθισμένα.  Μόνο ο πυράκανθος προσπαθούσε φιλότιμα να χρωματίζει με πορτοκαλοκόκκινες  πινελιές τη γενική μελαγχολία.  Υπήρχε, όμως και μια νεραντζιά που αντιστεκόταν γενναία στον αγέρα και τη βροχή και καταστολισμένη με πράσινους και πορτοκαλιούς καρπούς καλωσόριζε τον περαστικό.  Κατά το τέλος του μήνα πετούσαν και τα ζουμπούλια κι οι βιορέτες μπουμπούκια, άνθιζαν και γέμιζαν αρώματα μεθυστικά τα χωράφια, οι αυλόγυροι και τα σπίτια από τα μπουκέτα στα βάζα μας.

    Πολλά χρώματα, ήχους, αρώματα κι ομορφιά είναι φορτωμένος κι ο Νοέμβρης, μα κι άλλες χάρες και χαρές, που θα περιγράψω παρακάτω.

 

.......................................................................

 


Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

...όλα βαίνουν καλώς...

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ... ΟΛΑ ΒΑΙΝΟΥΝ ΚΑΛΩΣ!
(Σημ. από την γράφουσα : Αντί ευχαριστηρίου επιστολής για τις ευχές σας επί τη ονομαστική μου εορτή).

alt

Ουφ...επιτέλους...τελείωσα...

Όλη τη νύχτα πάλευα και ίδρωνα να συμμαζέψω τα ασυμμάζευτα από το χθεσινό γλέντι της ονομαστικής μου εορτής...

Τώρα τι να σας περιγράψω για να με νιώσετε...
Σκούπισα τις σερπαντίνες και τα κομφετί, που στόλιζαν την φιέστα με την φτηνή και παρδαλή τους φτήνια, μάζεψα τις λερωμένες χαρτοπετσέτες, αυτές που σκούπισαν την προσποίηση και τα ευχολόγια κι ύστερα, πατσαβουριασμένες, πετάχτηκαν πίσω από τον καναπέ, τα σκισμένα χαρτιά και τις κορδέλες από τα δώρα μου που τελικά αποδείχτηκαν άδεια κουτιά, τα ψίχουλα, τα μισοφαγωμένα καναπέ και τους μεζέδες, εκείνα όσα ποδοπατήθηκαν σαν κάθε τάξιμο που δεν τρώγεται, τα θρύψαλα από τα σπασμένα ποτήρια και τα πιάτα, γιατί η ζημιά πάντα έχει κατεστραμμένα θύματα μόνο, τακτοποίησα τα μετακινημένα έπιπλα που στο τσακίρ κέφι παραμερίσαμε για να κάνουμε χώρο για τους χορευτές, εκείνους που, όσο χόρευαν και μας απασχολούσαν, οι χοροδιδάσκαλοί τους μας σούφρωναν τα ασημικά, ξεκρέμασα τα μπαλόνια και τις γιρλάντες που στο τέλος της φιέστας έσκασαν παταγωδώς μα δεν μας ξύπνησαν, ίσιωσα τα κάδρα και τα πορτραίτα των προγόνων, οι οποίοι, σοκαρισμένοι από τα έκνομα κι αναθυμούμενοι τα δικά τους καμώματα και τα ρεζιλέματα προσπάθησαν να γυρίσουν ανάποδα για να μην πονούν από την επανάληψη , έπλυνα - ξεθέρμισα που λέμε στη Χιο - στοίβες άπλυτα σερβίτσια και μαχαιροπίρουνα πασαλειμμένα με αποφάγια και ψεύτικες υποσχέσεις και, εν τω μεταξύ, απαντούσα στα ευχετήρια τηλεφωνήματα και τα μηνύματα εκείνων που μόνο μεθυσμένοι από του κέρδους τους τις αναθυμιάσεις και μόνο προεκλογικά με θυμούνται .

Μα...όσο εγώ πάλευα να βάλλω σε λογαριασμό τα μεθεόρτια, μια μεγάλη παρηγοριά με ανακούφιζε και με συντρόφιαζε καθώς παρακολουθούσα, σε παγκόσμια μετάδοση από την τι-βι, τα εκατομμύρια των Αμερικανών που πάλευαν όπως κι εγώ να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτά τους και να αποφασίσουν να διαλέξουν ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρός τους, εκείνος που, αυθορμήτως, αόκνως και με μεγάλη όρεξη, θα τους τα ξανακάνει λίμπα...

608956989.jpg

Τελικά, κι όταν πια είπα «τετέλεσται», είδα πως κι οι Αμερικάνοι αποφάσισαν ό,τι η κυρία Κλίντον δεν είχε καλοκρύψει τα σκουπίδια της κάτω από τα χαλιά και την καταψήφισαν, ενώ ο κύριος Τράμπ, σαν πεπειραμένος επιχειρηματίας-ταχυδακτυλουργός που ξέρει να εξαφανίζει κέρδη από τα κιτάπια του κι από τους ελέγχους της εφορίας, κέρδισε την εμπιστοσύνη και τους ψήφους τους κι ανέβηκε στο βάθρο για να τους ευχαριστήσει και να τους υποσχεθεί κι άλλα «γλέντια και φαγοπότια» στην υγειά του και στην υγειά του παρασκηνίου.

678818229.jpg

Any way- στα ελληνικά- κι ανεξάρτητα απ' όλα αυτά τα κοσμογονικά, όταν ξεκίνησα να γράφω δεν είχα σκοπό να πω όλες αυτές τις μωρολογίες, παρά μόνο να σας ευχαριστήσω όλους όσους θυμηθήκατε πως γιόρταζα χθες και με κάθε μέσον μου ευχηθήκατε τόσο φιλικά και συγκινητικά!

Θερμά σας ευχαριστώ λοιπόν που με σκεφτήκατε κι αισθάνεστε φιλικά απέναντί μου, κι είμαι σίγουρη πως με ξέρετε καλά και πάντα θα συγχωρείτε τα πολλά και γκρινιάρικα λόγια μου.

508482435.jpg

Θερμά σας ευχαριστώ

Η φίλη σας

 Αγγελική

Profile

asirri Αγγελική Συρρή-Στεφανίδου

Το προφίλ μου

δέκα μονάχα στίχοι μας να μείνουνε καθώς τα περιστέρια που σκορπούν οι ναυαγοί στην τύχη κι όταν φέρουν το μήνυμα δεν είναι πια καιρός. Καρυωτάκης

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Δεκέμβριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
       
μισό καράβι από τη Χιο
και... μην ορκίζεσαι
εκέινη που έφυγε νωρίς
της στεριάς τα κύματα

ΑΡΧΕΙΟ ΘΕΜΑΤΩΝ

Powered by pathfinder blogs