Αγγελική Συρρή - Στεφανίδου

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

...ώρα καλή...

21/1/2002

Έφυγες κι άλλαξαν όλα...Μεγάλωσα...Πικράθηκα...

Όμως, πάντα θα είσαι εδώ...Ώρα σου καλή μπαμπά...

 alt

(Απόσπασμα από το διήγημά μου «Χριστούγεννα με την Εύα» το οποίο έχω αφιερώσει στη μνήμη του πατέρα μου και είναι η συμμετοχή μου στο Μυθιστόρημα των 17 συγγραφέων «Για πού το 'βαλες Χριστουγεννιάτικα», Εμπειρία εκδοτική, 2016)

 15592598_1180247832030871_362484171_n.jpg

.......................................................................

-Πού πάτε; Τη ρώτησα ανοίγοντας το τζάμι μου και το κρύο μπήκε τσουχτερό δίνοντάς μου να καταλάβω το πόσο παγωμένη θα ήταν η γιαγιά εκεί έξω.

-Θα με πας; Με ρώτησε μόνο κι η ελπίδα για ένα μου «ναι» γυάλιζε στα μικρά της θαλασσιά ματάκια που κολυμπούσαν σ' ένα σταματημένο δάκρυ,  όσο τα χείλη της, τα κακοβαμμένα μ' ένα ολοκόκκινο κραγιόν, τρεμούλιαζαν από το κρύο, μπορεί όμως κι από ένα παράπονο.

-Ελάτε... Της είπα, όπως καληώρα κι εσύ πριν λίγο. Μα, εκείνη έμεινε εκεί ακίνητη, σαν να μην κατάλαβε και μόνο με κοίταζε παρακαλεστικά κι επαναλάμβανε: «Θα με πας...Θα με πάς;».

Τότε την καλοκοίταξα προσπαθώντας να καταλάβω τι μου 'πεσε παραμονιάτικα στο δρόμο μου κι αγαναχτούσα με το φυσικό μου που μ' έσπρωχνε πάντα να ξεχνώ τις ανάγκες μου και να κοιτάζω των άλλων τα ζητούμενα.

Όμως, πρώτα η ψυχή βγαίνει κι ύστερα το χούι, που λένε κι έτσι κατέβηκα από το αυτοκίνητο για να την παρατηρήσω, τουλάχιστον, καλλίτερα .

Το ότι ήταν πολύ ηλικιωμένη το είχα ήδη διαπιστώσει, αλλά, παρατηρώντας από κοντά, απόρησα για το πώς μπορούσε και στεκόταν μέσα στο κρύο πάνω σ' εκείνα τα αδύνατα ποδαράκια της τα τυλιγμένα  στις χοντρές γιαγιαδίστικες  κάλτσες που κατέληγαν σε τσόχινε κλειστές παντούφλες με πον-πον!

Ένα παλιομοδίτικο βυσσινί καπέλο με φιόγκο μαύρο, ήταν καθισμένο στο μικρό της κεφαλάκι  κι από κάτω πετούσαν άναρχα  κάτασπρα τσουλούφια που πλαισίωναν, τραγικά γελοία, ένα πρόσωπο το οποίο κάποτε  θα ήταν το έμβλημα της ομορφιάς μιας ξανθιάς και γαλανομάτας καλλονής, αλλά τώρα, πάνω στο σταφιδιασμένο του δέρμα και τα συρρικνωμένα του χείλη κάποιος, ας πούμε, είχε ζωγραφίσει αποκρουστικό ροζ στα μάγουλα και κόκκινο στο στόμα.

Το μαύρο παλτό με το μαδημένο γούνινο γιακά, έπεφτε  χαχόλικα μεγάλο  στους αδύνατους ώμους της κι ήταν στραβοκουμπωμένο έτσι, που με μια πιο προσεκτική ματιά, μέσα  από το άνοιγμά του έβλεπα το φανελένιο της νυχτικό με τα λουλουδάκια κι  από πάνω μια ρόμπα  μπλε καρό.

-Κυρία, τη ρώτησα, μόνη σας είστε;

-Δεσποινίς παρακαλώ... Μου απάντησε κοφτά και συνέχισε να επαναλαμβάνει : «Θα με πας...Θα με πας;»

Δεν χρειάστηκα περισσότερα για να καταλάβω σε τι περίπτωση είχα τρακάρει....Αυτή δεν ήταν μια περίπτωση... Ήταν περιπτωσάρα!

-Πού θέλετε να σας πάω; Ξαναρώτησα, έστω κι αν ήξερα πως σωστή απάντηση δεν θα έπαιρνα.

-Στο πάρκο...Απάντησε. Θα με πας;

-Γιατί πάτε στο πάρκο τέτοια ώρα; Συνέχισα τώρα πια μόνο από περιέργεια  και για ν' ακούσω τη συνέχεια του παράλογου.

-Με περιμένει εκείνος...απάντησε χαμηλώνοντας τα μάτια.

-Ποιος; Ρώτησα χαζά κι αμέσως ντράπηκα.

-Ο Άκης...Ξέρεις...Θα με πας...;Και τα μάτια της σηκώθηκαν απάνω μου κι έψαχναν με αγωνία τη συναίνεση.

Θεέ των πολυαγαπημένων κοριτσιών! Θεέ των εγκαταλειμμένων κοριτσίστικων ονείρων! Θεέ των ερωτευμένων γυναικών! Θεέ των συμβιβασμένων ψυχών! Θεέ που όρισες οι γυναικείες καρδιές να χτυπούν δοτικά, εύπιστα και καρτερικά για να καρπίσουν εύκολα και να πάνε τη ζωή παρακάτω. Θεέ που έχεις δει κι έχεις ακούσει τόσες ικεσίες και παρακάλια, τόσα χαρούμενα λόγια και τόσους απελπισμένους μονόλογους, τόσα τραγούδια χαράς και τόσους μετανοιωμένους σπαραγμούς. Θεέ που έχεις απολαύσει όψιμους ύμνους στην ηδονή και σιτεμένους αναστεναγμούς στην μοναξιά. Θεέ μου, για έλα να μου πεις, τώρα τί να κάμω με τούτη την υπερώριμη παιδούλα;

Δυστυχώς, πριν λίγα χρόνια είχα βιώσει μέσα στην οικογένειά μας μια ανάλογη περίπτωση κι έτσι τα σημάδια της γεροντικής άνοιας μου ήταν πολύ γνωστά. Θυμάσαι που λέγαμε παλιά ¨ξαναμωράθηκε ο παππούς και λέει άλλ' αντ' άλλων;

Ίσως, ο καλός Θεός που μόνο από αγάπη δίνει ακόμα και τα βάσανα και την αρρώστια και τις δοκιμασίες στους ανθρώπους ώστε μέσα απ' αυτά να καταλάβουν την αξία του δώρου της ζωής, ίσως λέω, δίνει στους πολύ ηλικιωμένους την γεροντική άνοια για να ζουν αμέριμνα κι απαίδευτα τον λίγο καιρό που τους απομένει και να μην βασανίζονται νύχτα και μέρα με τον φόβο του τέλους που τους απειλεί...Μεγάλη η χάρη Του...

 

......................................................................................

 


Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

...ώρα καλή...

21/1/2002

Έφυγες κι άλλαξαν όλα...Μεγάλωσα...Πικράθηκα...

Όμως, πάντα θα είσαι εδώ...Ώρα σου καλή μπαμπά...

 alt

(Απόσπασμα από το διήγημά μου «Χριστούγεννα με την Εύα» το οποίο έχω αφιερώσει στη μνήμη του πατέρα μου και είναι η συμμετοχή μου στο Μυθιστόρημα των 17 συγγραφέων «Για πού το 'βαλες Χριστουγεννιάτικα», Εμπειρία εκδοτική, 2016)

 15592598_1180247832030871_362484171_n.jpg

.......................................................................

-Πού πάτε; Τη ρώτησα ανοίγοντας το τζάμι μου και το κρύο μπήκε τσουχτερό δίνοντάς μου να καταλάβω το πόσο παγωμένη θα ήταν η γιαγιά εκεί έξω.

-Θα με πας; Με ρώτησε μόνο κι η ελπίδα για ένα μου «ναι» γυάλιζε στα μικρά της θαλασσιά ματάκια που κολυμπούσαν σ' ένα σταματημένο δάκρυ,  όσο τα χείλη της, τα κακοβαμμένα μ' ένα ολοκόκκινο κραγιόν, τρεμούλιαζαν από το κρύο, μπορεί όμως κι από ένα παράπονο.

-Ελάτε... Της είπα, όπως καληώρα κι εσύ πριν λίγο. Μα, εκείνη έμεινε εκεί ακίνητη, σαν να μην κατάλαβε και μόνο με κοίταζε παρακαλεστικά κι επαναλάμβανε: «Θα με πας...Θα με πάς;».

Τότε την καλοκοίταξα προσπαθώντας να καταλάβω τι μου 'πεσε παραμονιάτικα στο δρόμο μου κι αγαναχτούσα με το φυσικό μου που μ' έσπρωχνε πάντα να ξεχνώ τις ανάγκες μου και να κοιτάζω των άλλων τα ζητούμενα.

Όμως, πρώτα η ψυχή βγαίνει κι ύστερα το χούι, που λένε κι έτσι κατέβηκα από το αυτοκίνητο για να την παρατηρήσω, τουλάχιστον, καλλίτερα .

Το ότι ήταν πολύ ηλικιωμένη το είχα ήδη διαπιστώσει, αλλά, παρατηρώντας από κοντά, απόρησα για το πώς μπορούσε και στεκόταν μέσα στο κρύο πάνω σ' εκείνα τα αδύνατα ποδαράκια της τα τυλιγμένα  στις χοντρές γιαγιαδίστικες  κάλτσες που κατέληγαν σε τσόχινε κλειστές παντούφλες με πον-πον!

Ένα παλιομοδίτικο βυσσινί καπέλο με φιόγκο μαύρο, ήταν καθισμένο στο μικρό της κεφαλάκι  κι από κάτω πετούσαν άναρχα  κάτασπρα τσουλούφια που πλαισίωναν, τραγικά γελοία, ένα πρόσωπο το οποίο κάποτε  θα ήταν το έμβλημα της ομορφιάς μιας ξανθιάς και γαλανομάτας καλλονής, αλλά τώρα, πάνω στο σταφιδιασμένο του δέρμα και τα συρρικνωμένα του χείλη κάποιος, ας πούμε, είχε ζωγραφίσει αποκρουστικό ροζ στα μάγουλα και κόκκινο στο στόμα.

Το μαύρο παλτό με το μαδημένο γούνινο γιακά, έπεφτε  χαχόλικα μεγάλο  στους αδύνατους ώμους της κι ήταν στραβοκουμπωμένο έτσι, που με μια πιο προσεκτική ματιά, μέσα  από το άνοιγμά του έβλεπα το φανελένιο της νυχτικό με τα λουλουδάκια κι  από πάνω μια ρόμπα  μπλε καρό.

-Κυρία, τη ρώτησα, μόνη σας είστε;

-Δεσποινίς παρακαλώ... Μου απάντησε κοφτά και συνέχισε να επαναλαμβάνει : «Θα με πας...Θα με πας;»

Δεν χρειάστηκα περισσότερα για να καταλάβω σε τι περίπτωση είχα τρακάρει....Αυτή δεν ήταν μια περίπτωση... Ήταν περιπτωσάρα!

-Πού θέλετε να σας πάω; Ξαναρώτησα, έστω κι αν ήξερα πως σωστή απάντηση δεν θα έπαιρνα.

-Στο πάρκο...Απάντησε. Θα με πας;

-Γιατί πάτε στο πάρκο τέτοια ώρα; Συνέχισα τώρα πια μόνο από περιέργεια  και για ν' ακούσω τη συνέχεια του παράλογου.

-Με περιμένει εκείνος...απάντησε χαμηλώνοντας τα μάτια.

-Ποιος; Ρώτησα χαζά κι αμέσως ντράπηκα.

-Ο Άκης...Ξέρεις...Θα με πας...;Και τα μάτια της σηκώθηκαν απάνω μου κι έψαχναν με αγωνία τη συναίνεση.

Θεέ των πολυαγαπημένων κοριτσιών! Θεέ των εγκαταλειμμένων κοριτσίστικων ονείρων! Θεέ των ερωτευμένων γυναικών! Θεέ των συμβιβασμένων ψυχών! Θεέ που όρισες οι γυναικείες καρδιές να χτυπούν δοτικά, εύπιστα και καρτερικά για να καρπίσουν εύκολα και να πάνε τη ζωή παρακάτω. Θεέ που έχεις δει κι έχεις ακούσει τόσες ικεσίες και παρακάλια, τόσα χαρούμενα λόγια και τόσους απελπισμένους μονόλογους, τόσα τραγούδια χαράς και τόσους μετανοιωμένους σπαραγμούς. Θεέ που έχεις απολαύσει όψιμους ύμνους στην ηδονή και σιτεμένους αναστεναγμούς στην μοναξιά. Θεέ μου, για έλα να μου πεις, τώρα τί να κάμω με τούτη την υπερώριμη παιδούλα;

Δυστυχώς, πριν λίγα χρόνια είχα βιώσει μέσα στην οικογένειά μας μια ανάλογη περίπτωση κι έτσι τα σημάδια της γεροντικής άνοιας μου ήταν πολύ γνωστά. Θυμάσαι που λέγαμε παλιά ¨ξαναμωράθηκε ο παππούς και λέει άλλ' αντ' άλλων;

Ίσως, ο καλός Θεός που μόνο από αγάπη δίνει ακόμα και τα βάσανα και την αρρώστια και τις δοκιμασίες στους ανθρώπους ώστε μέσα απ' αυτά να καταλάβουν την αξία του δώρου της ζωής, ίσως λέω, δίνει στους πολύ ηλικιωμένους την γεροντική άνοια για να ζουν αμέριμνα κι απαίδευτα τον λίγο καιρό που τους απομένει και να μην βασανίζονται νύχτα και μέρα με τον φόβο του τέλους που τους απειλεί...Μεγάλη η χάρη Του...

 

......................................................................................

 


Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

...ορκίστηκε...

ΚΑΛΟΡΙΖΙΚΗ Η ΝΕΑ ΟΝΕΙΡΟΦΑΝΤΑΣΙΑ!

 

Επειδή το ξέρω πως κάτι περιμένετε να πω κι εγώ για την ορκωμοσία του νέου πλανητάρχη, αναρτώ το παρακάτω που δηλώνει τις απόψεις μου κι είναι γραμμένο από τις αρχές των 90'ς.

Όποιος δε τρέφεται πάλι με νέες προσδοκίες ή ο άλλος που απογοητεύτηκε και μελαγχολεί, ας το ξανασκεφτεί κι ας κάνει ό,τι μπορεί στην καθημερινότητά του από μόνος του γιατί, "ο πνιγμένος απ' τα μαλλιά του πιάνεται" που λέει κι η λαϊκή σοφία.

Αγαντάτε λοιπόν...

 alt

ΚΑΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

Οι όμοιοί σου,
αυτοί που έφυγαν κι αυτοί που θα 'ρθουν,
ανυπεράσπιστοι και ακυβέρνητοι 
και χθες και σήμερα και αύριο...

Άτυχος όποιος θέλει τη ζωή του να ορίζει.
Αυτός που ασφαλής μέσα στο πλήθος δεν αισθάνεται,
αυτός που της αγέλης δεν ακολουθεί το δρόμο 
δίχως αμφιβολίες κι ερωτήσεις
κι αυτός που του 'δωσε η μάνα του μάτια κι αυτιά
ν 'ακούει κάτι ήχους διαφορετικούς απ' τα συνθήματα
να βλέπει άλλα χρώματα από εκείνα των λαβάρων.

Κι εσύ, που έχεις ένα σπόρο σκέψης μέσα στο κεφάλι σου
κι ένα μικρό κουκούτσι φαντασίας στην καρδιά σου,
εσύ 'σαι δυο φορές πιο κακορίζικος,
κακιά παρέα και παράδειγμα για όλους
εμάς ,που ξέρομε ήσυχα και σίγουρα
το τι θα φάμε, το τι θα φορέσομε,
το πού θα πάμε, το τι θα σκεφτούμε
και το τι τελικά θ' αποφασίσομε 
αφού, από πριν, για μας
το 'χουν αποφασίσει οι άλλοι...

Αγγελική Συρρή-Στεφανίδου


Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

...στις 17 για τους 17...

Κάλλιο αργά...


alt

Έστω και καθυστερημένα, λόγω ανώτερης βίας, πρέπει να δηλώσω κι εγώ με τη σειρά μου, το πόσο όμορφα περάσαμε στην βραδιά που οργάνωσε η Εμπειρία Εκδοτική του Ομίλου ΝΙΚΗ εκδοτική για την παρουσίαση του βιβλίου των 17συγγραφέων «Για πού το 'βαλες Χριστουγεννιάτικα», στο οποίο συμμετείχα με ένα διήγημα μου. 

alt

Πράγματι, ήταν μια υπέροχη βραδιά , ζεστή φιλική, ουσιαστική. Μοιραστήκαμε συναισθήματα έντονα, κοινής προσπάθειας, φιλικής συναναστροφής και θετικής ενέργειας, όσα δίνει η αγάπη όλων μας για την λογοτεχνία και την δημιουργία. 
Μεγάλη ήταν επίσης η συμμετοχή των βιβλιόφιλων, οι οποίοι, με την παρουσία τους και τα καλά τους λόγια μας έδωσαν χαρά και επιβράβευση για την προσπάθειά μας.

alt

alt

Για του λόγου το ασφαλές δείτε και μερικά στιγμιότυπα από το γεγονός κι ας ευχηθούμε στον Όμιλο σύντομα και σε άλλα τέτοια με το καλό!

16117839_1631116443851589_1258273309_n.jpgalt


Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

...ακούσια απουσία...

Ύστερα από τέσσερις μέρες ακούσιας αποχής να 'μια πάλι...

Επειδή το τηλέφωνό μου και το ίντερνετ που διεκόπη από τις 17/1/17 λόγω βλάβης του διακομιστού, απ' ότι με πληροφόρησαν με μήνυμα στο κινητό, θα το ξαναέχω σε 10 μέρες(!), πήγα και πήρα στικάκι γιατί δεν άντεχα πια τη στέρηση. Ναι είμαι εξαρτημένη και τώρα το κατάλαβα, αλλά και γιατί να μην είμαι όταν τούτο το μέσον μου δίνει την ευκαιρία να μαθαίνω τα νέα σας φίλοι μου και να κουβεντιάζω έστω και με μηνύματα με όλους κι όσο μακριά κι αν είναι;
ΚΙ είναι αλήθεια πως στην πρωτεύουσα που ζούμε, υπάρχουν πολλές και διάφοροι διέξοδοι για να περάσει ο συνταξιούχος την ώρα του, να ενημερωθεί και να διασκεδάσει, αλλά υπάρχει κι η κρίση και το πετσόκομμα των συντάξεων που δεν μας επιτρέπει να ξοδεύουμε άφοβα για όλα αυτά κι έτσι μέσω του ιστού πολλά θέλω μας πραγματοποιούνται έστω και εικονικά.
Καλώς σας ξαναβρήκα λοιπόν.
Υ.Γ. Αν κι άλλοι πάθατε μετά την κακοκαιρία ότι έπαθα κι εγώ στα τηλέφωνά σας κουράγιο κι αυτό θα περάσει.


Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

...των 17...

Αγαπητοί φίλοι,

 

θα ήταν τιμή και χαρά μου 

να παρευρεθείτε στην παρουσίαση του βιβλίου

"ΓΙΑ ΠΟΥ ΤΟ 'ΒΑΛΕΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ"

 το οποίο συγγράψαμε 

δεκαέξι ομότεχνοί μου κι εγώ.

 

Η είσοδος θα είναι ελεύθερη

και οι εκπλήξεις πολλές!

 

Με εκτίμηση

Αγγελική

Συρρή Στεφανίδου


alt


Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

...αναρρώνουμε...

ΕΠΙΣΗΜΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΙΑΤΡΙΚΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

(to Whom it may concerns.

Για να μην σιδερώνετε τα σκούρα.)

 

-Ο βαρύτερα ασθενήσας, επέστρεψε από το νοσοκομείο, αφού υπέγραψε πως αναλαμβάνει την ευθύνη της αποχώρησης του, αρνούμενος να αποδεχθεί τη φιλοξενία που του προσφέρθηκε και μάλιστα full pension σε τιμή ευκαιρίας λόγω έλλειψης κλινοσκεπασμάτων!

 

-Ο πυρετός, εξαντλημένος πια από την συνεχή αναρρίχηση, αποφάσισε να επιστρέψει σε χαμηλότερα επίπεδα, αλλά άφησε στο πόδι του να μας υπενθυμίζουν την παρουσία του ιού, εμετούς, διάρροια, ανορεξία και εξάντληση.

 

-Το πρωί, περνώντας από την τραπεζαρία, άκουσα ψιθύρους και περίεργους αναστεναγμούς.

Πλησίασα στο τραπέζι κι είδα  με θλίψη τα μελομακάρονα, τους κουραμπιέδες και τις βασιλόπιτες, να μου κουνάν τα χεράκια τους μέσα από τις πιατέλες και με δάκρυα στα μάτια να με ρωτούν απελπισμένα: Εμείς τι θ' απογίνουμε; Γιατί μένουμε μέσα στην περιφρόνηση και την απόρριψη; Τι φταίμε εμείς; Γιατί; Γιατί;

 

-Προληπτικά, σκεπάσαμε κι όλους τους καθρέπτες, μην τυχόν δουν την κατάντια μας και ραγίσουν, καθώς τριγυρίζουμε από κάμαρα σε κάμαρα, σκιές ωχρές κι αναμαλλιασμένες.

 

-Εν όψη επερχόμενης κακοκαιρίας, καρφώσαμε και τα πορτοπαράθυρα  μη τυχόν και ξανακυλήσουμε στις καταχρήσεις των παυσίπονων και των αντιπυρετικών.

-Αυτά για σήμερα και μη μας λυπάστε πια. Αναρρώνουμε.

 

-Α...κάτι τελευταίο...Η Φρανσίσκα, από τις «sies hermanas, ευτυχώς είναι καλά... το αυτό επιθυμούμε και δι' ημάς.


Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

...έχετε γεια...

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ 2017.

 

-Την Παραμονή παίξαμε. Αρχίσαμε χαλαρά με κομπρέσες, βραστικά  και συνταγές γιαγιαδίστικες. Πρωτότυπη εμπειρία, αλλά αναγκαία, χωρίς όμως αποτελέσματα και κέρδη, δυστυχώς...

 

-Ανήμερα, αρχίσαμε να πίνουμε από το πρωί...Ότι βρίσκαμε καταπίναμε,..Ματζούνια, παυσίπονα, αντιπυρετικά, αντιβηχικά και ως το βράδυ, κουδούνια πια, ούτε τα μάτια μας μπορούσαμε ν' ανοίξουμε.

Ο γιατρός είπε: « ίωση είναι θα περάσει». Αλλά, αυτό δεν είναι ίωση, τραίνο είναι που πέρασε από πάνω μας κι άφησε θύματα.

 

-Τη Δευτέρα παίξαμε πάλι αλλά τις δέκα ερωτήσεις. 1) Πώς κοιμήθηκες; 2) Έβαλες θερμόμετρο; 3) Πόσο έχεις σήμερα; 4) Γιατί δεν ανοίγεις τα μάτια σου; 5) Πήρες το φάρμακο; 6)  Θα σηκωθείς; 7) Θα πας στη δουλειά; 8) Γιατί δεν απαντάς; 9) Μ' ακούς; 10) Δεν μ' ακούς;

-Μπαμπά...η μαμά πέθανε...

Από κει κι ύστερα μόνο βογγητά, βήχες, φταρνίσματα, αναστεναγμοί, επικλήσεις στον Θεό και τα συναφή.

 

-Την Τρίτη, το πήραμε απόφαση πως από δω κι ύστερα έτσι θα ζούμε...Βήχοντας και πονώντας, σερνόμενοι από το κρεβάτι στον καναπέ, καταπίνοντας ό,τι υπάρχει στο φαρμακείο και ελπίζοντας μια τέτοια ζωή να είναι μικρή...

 

-Τετάρτη, σήμερα δηλαδή, ο ένας της παρέας είναι στο νοσοκομείο...Αν αύριο δεν ακούσετε νέα μας...διαβάστε στην εφημερίδα τα κοινωνικά...Έχετε γεια συνάνθρωποι...

  


Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

...με το καλό...

ΚΑΛΑ ΚΙ ΑΚΥΜΑΝΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ


ΣΤΟΝ ΑΤΑΞΙΔΕΥΤΟ ΩΚΕΑΝΟ ΤΟΥ 2017!


15781413_10211000658512955_7133776581885344758_n.jpg


Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

...έτη πολλά...

ΣΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΛΑ ΜΟΛΙΣ ΤΩΡΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΗ, ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΑ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΠΟΛΥΤΙΜΗ ΥΓΕΙΑ, ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΟΠΛΗΡΩΜΕΝΗ ΧΑΡΑ, ΤΗΝ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ,ΤΗΝ ΠΟΘΗΤΗ ΑΓΑΠΗ, ΤΗΝ ΛΑΧΤΑΡΙΣΤΗ ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

 alt

Να σας τα πούμενε;

(Πρωτοχρονιάτικα «παινέματα» από τη Χίο.)

 

-Εις αυτό το Νέον Έτος, Βασιλείου εορτήν, ήρθα να σας χαιρετήσω, με την πρέπουσαν ευχήν. 

Και για τα ξενιτεμένα, έχω να ειπώ πολλά, όπου είναι κι όπου στέκουν να 'χουν την καλή χρονιά ...

Κι άλλα έτερα σας πρέπουν, μα εγώ δεν ημπορώ, σας αφήνω καληνύχτα και του χρόνου με καλό.»

 -Τούτο το σπίτι που 'ρθαμε, πέτρα να μη ραγίσει κι ο νοικοκύρης κι η κυρά, χρόνια πολλά να ζήσει ... 

-Εσένα, αφέντη, πρέπει σου καρέκλα καρυδένια, για ν' ακουμπά η μέση σου η μαργαριταρένια ...

-Εσένα, αφέντη, πρέπει σου στ' άλογο να καθίζεις, με το 'να χέρι να μετράς και τ' άλλο να δανείζεις ... 

-Ψιλή, λιγνή κουκουναριά, με τα κουκουναράκια, να χαίρεσαι τον άντρα σου κι όλα σου τα παιδάκια ...

-Έχεις και γιο και μονογιό και γιο και κανακάρη, να στον αξιώσει ο Θεός, να πάρει και καράβι ...»

-Έχεις και κόρη έμορφη, το μήλο της Ευρώπης, το ρόδο της Ανατολής και της Μεγαλειότης ...

-Ένα καράβι έρχεται απ' τη Θεσσαλονίκη, πρέπει του και του γιούκα σου το καπετανιλίκι ...

-Ο ήλιος όταν πρωτοβγεί, βγαίνει στα κυπαρίσσια και ρίχνει τις αχτίνες του στα δυο σου τα κορίτσια ...»

ΚΑΙ ΕΙΣ ΕΤΗ ΠΟΛΛΑ!

 

Profile

asirri Αγγελική Συρρή-Στεφανίδου

Το προφίλ μου

δέκα μονάχα στίχοι μας να μείνουνε καθώς τα περιστέρια που σκορπούν οι ναυαγοί στην τύχη κι όταν φέρουν το μήνυμα δεν είναι πια καιρός. Καρυωτάκης

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Ιανουάριος 2017
ΚΔΤΤΠΠΣ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    
μισό καράβι από τη Χιο
και... μην ορκίζεσαι
εκέινη που έφυγε νωρίς
της στεριάς τα κύματα

ΑΡΧΕΙΟ ΘΕΜΑΤΩΝ

Powered by pathfinder blogs