Αγγελική Συρρή - Στεφανίδου

Στη Χίο και στις 24  Ιουλίου 2011  , ημέρα Κυριακή, στις  7.30μ.μ., ο Φιλοπρόοδος Όμιλος Βροντάδου-Φ.Ο.Β.  και  η εκδοτική Άλφα Πι, θα με τιμήσουν παρουσιάζοντας το τελευταίο βιβλίο μου, που είναι μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Τα Χιώτικα είν' αλλιώτικα», στην αίθουσα εκδηλώσεων του Ομίλου. Ο πολυγραφότατος δημοσιογράφος Δημήτρης Λαϊνάς και η αγαπημένη συγγραφέας Μέλη Βυζανιάρη-Τσακού, θα μιλήσουν για το βιβλίο .

Η πρόσκληση

Η αφίσσα

Η  δική  σας παρουσία,  θα μας δώσει μεγάλη χαρά.

Από asirri @ Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011 11:34 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: χιώτικα , αγγελικη συρρή-στεφανίδου , διηγήματα , λογοτεχνία , παρουσίαση , χίος

Φίλοι μου, μετά από την πολύμηνη απουσία μου από το path, ξαναμπαίνω απόψε  για να σας  ευχηθώ  Χριστός Ανέστη, ελπίζοντας να σας ξαναβρώ  και να επικοινωνήσω πάλι μαζί σας , όπως πριν.

Η πρώτη ανάρτηση για το νέο μου ξεκίνημα διάλεξα να είναι μια τιμητική κριτική για το τελευταίο βιβλίο μου, «τα Χιώτικα είν' αλλιώτικα», που  ο καλός συγγραφέας και δάσκαλος Νίκος Διακογιάννης, -ο οποίος σεμνά και ακάματα δημιουργεί εκεί στην εσχατιά του Αιγαίου  τιμώντας με τον κόπο και τα έργα του το ακριτικό του νησί την Νίσυρο - ανέβασε στο blog του http://me.pathfinder.gr/nikos74tera/info,   στις  27-Απριλίου 2011 και  την συνόδευε  μ' ένα πολύ καλλιτεχνικό video.

 Για να την δείτε μπείτε στο  http://tera-amou.pblogs.gr/2011/04/ta-hiwtika-ein-alliwtika-aggelikh-syrrh-stefanidoy.html

Αγαπητέ μου Νίκο σ' ευχαριστώ πολύ για την κριτική σου κι ελπίζω την ίδια ικανοποίηση και την ίδια γνώμη να αποκομίσουν και οι αναγνώστες της συλλογής των διηγημάτων  μου.

Από asirri @ Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011 6:22 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: άλφαπι , χιώτικα , αγγελικη συρρή-στεφανίδου , διηγήματα , λαογραφία , λογοτεχνία , αναμνησεις , χίος

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

Αγαπητοί  φίλοι, καλημέρα, καλό μήνα, καλό φθινόπωρο και καλώς σας βρίσκω.

Δυο οι  μήνες της αποχής  μου από το path.

Πώς πέρασαν!

Όπως πάντα, γρήγορα, αγχωμένα και «ότι προλαβαίνω» που λένε.

Ο ένας μήνας- αυτός που ξεγλίστρησε  πιο γρήγορα- ήταν της άδειας, των διακοπών, των διακεκαυμένων ημερών και των άγρυπνων νυχτεριών, της  υπέρ των δυνατοτήτων χρόνου και δύναμης επίτευξης των συσσωρευμένων επιθυμιών και σχεδίων, των  απωθημένων όλο τον χρόνο να προσδοκούν  αυτό  το  τόσο περιορισμένο διάστημα.

Ας πούμε, λοιπόν, πως τον Αύγουστο και ξεκουράστηκα και διασκέδασα και κοιμήθηκα και κολύμπησα και ταξίδεψα και είδα συγγενείς και φίλους και διάβασα πολύ- αυτό πολύ καλό- και έφαγα πολύ- αυτό πολύ κακό- μα, όπως συμβαίνει πάντα, τα πολλά και τα καλά ξεπερνούν τις αντιστάσεις  μας και τον έλεγχο.

Αλλά και κουράστηκα με υποχρεώσεις που έπρεπε να διεκπεραιωθούν κι άλλο χρόνο δεν εύρισκα για να το κάνω.

Ο δεύτερος μήνας της αποχής, αναλώθηκε στο πώς να γίνει να  ζέψουμε πάλι το σβέρκο στο μαγκανοπήγαδο και να προσαρμοστούμε  στον καθημερινό φαύλο κύκλο της δουλειάς και  της σπατάλης της ζωής μεταξύ κρεβατιού, αυτοκινήτου, γραφείου, ξανά αυτοκινήτου, ξανά κρεβατιού και τανάπαλιν.

Μα ...δε βαριέσαι ...΄Ετσι είν΄ η ζωή ...Υγεία να υπάρχει ...

(Εφαρμοσμένη πρακτική και τέχνη επιβίωσης, φίλοι μου, το «δε βαριέσαι» και το «υγεία να υπάρχει». Αλλά για το «έτσι  είν΄η ζωή», έχω αντίρρηση. Ποιος, όμως,  δίνει σημασία στις δικές μου αντιρρήσεις ...)

Κατά τα άλλα ...Όλα καλά ...

Και σεις, ασφαλώς καλλίτερα, χωρίς τις δικές μου αερολογίες.

Με μια πρόσκληση για εγκαίνια θα ξεκινήσω φέτος τις εγγραφές μου.

Η εκδοτική εταιρεία  Άλφαπι,  με την οποία άρχισα πρόσφατα συνεργασία - εξέδωσε μέσα στο καλοκαίρι το τελευταίο βιβλίο μου με τίτλο «τα Χιώτικα είν' αλλιώτικα» - εγκαινιάζει το νέο της γραφείο στην Φιλοθέη, στην οδό Νεαπόλεως 75 στο Μαρούσι και μας προσκαλεί όλους να δούμε την νέα εγκατάσταση και τα νέα εκδοτικά της επιτεύγματα,  τα οποία, τους τελευταίους μήνες, είναι πολλά και σημαντικά.

Ιδού  η πρόσκληση .

Και πάλι καλώς σας βρίσκω.

Από asirri @ Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010 11:51 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: εγκαίνεια , χιώτικα , αγγελικη συρρή-στεφανίδου , λογοτεχνία , χίος , Σκέψεις

Το Μαυροκορδάτικο αρχοντικό στον Κάμπο!

Και να που ήρθε η ώρα ...

Η ώρα  η πολυπόθητη, η φορτωμένη σχέδια κι επιθυμίες ...

Η ώρα  για κάποιες μέρες ξεκούρασης, ξενοιασιάς, διασκέδασης και χαλάρωσης.

Η ώρα που μαζεύεις το γραφείο, κλείνεις τα συρτάρια, σκεπάζεις τον υπολογιστή και πας το λουλουδάκι σου στο παρακάτω γραφείο για να το ποτίζουν όσο θα λείπεις.

Το Χιώτικο Γιασεμί!

Φεύγω παιδιά ...

Δεν έχω πρόγραμμα. Θα κάνω ότι λαχταρήσω κι αν κάτι προκύψει ...

Όμορφα δεν είναι έτσι;

Ότι γουστάρω, που λένε.

Η Νέα Μονή!

 Καλά να περάσετε κι εσείς,  όλοι, όπου κι αν πάτε κι ότι και να κάνετε.

Τον Σεπτέβρη θα τα ξαναπούμε με το καλό κι εύχομαι να έχουμε τότε  κάτι ωραίο ν' αφηγηθούμε από τις διακοπές  μας.

Ο Πυργούσης κι η Πυργούσαινα !

 Πριν φύγω όμως, να σας αφήσω εδώ-για όσους θα μπαίνουν στο path και στις διακοπές- μερικά αποσπάσματα από τα ¨Χιώτικα είν' αλλιώτικα», τα οποία, στην Αθήνα,  προς το παρόν, τα βρίσκετε στον Ιανό  και στου Χριστάκη, απ' όπου τα συνοικιακά βιβλιοπωλεία μπορούν να τα προμηθεύονται αν κάποιος τους τα παραγγείλει.

Στη Χίο βέβαια  είναι σ' όλα τα βιβλιοπωλεία και σύντομα σ' όλη την Ελλάδα.

Το Βιβλίο!

Διάλεξα λοιπόν τα αποσπάσματα, έτσι που να διακρίνετε  σ΄αυτά πως, πρωταγωνιστικό ρόλο παίζουν, εκτός των ανθρώπων με την ποικιλία των  χαρακτήρων τους, τα ήθη, οι αρετές κι η αξιοπρέπεια  των Χίων, οι ιδιωματισμοί κι η ντοπιολαλιά μας, στοιχεία και ντοκουμέντα ιστορικά  αλλά και κοινωνικοπολιτισμικά, από την Χιώτικη πραγματικότητα του περασμένου αιώνα, καθώς και μηνύματα, θάρρους, ελπίδας και ανθρωπιάς.

Καλή ανάγνωση.

Ο Αφανής Ναύτης Στο Βρονάδο!

Από το διήγημα:  «Oι χήρες».

Σβέρτα κι επιδέξια ήταν όλων τα χέρια, μα σβέρτες κι επιδέξιες ήτανε κι οι γλώσσες τους, που «έκοβαν κι έραβαν» το «μακρύ και το κοντό» ζώντων και τεθνεότων!

«Ίσια ίσια εκατήφερά  τηνε τη φακή...» είπεν η θεία τ'Αγγελικό κι εμάζευε στη μέση της πιατέρας τα σκορπισμένα σπυριά.  «Ήπεσεν ο ήλιος και ε βλέπω πια...  Αύριο πάλι θα λε η καλόπλωρη - τη νύφη της εννοούσε - πως μασεί πέτρες και να γυρεύω τη δουλειά μου και να μην μπερδεύομαι σ'όλα αφού πια ε φελώ...  Κι ευτός ο σκατοταϊσμένος - το γιο της εννοούσε - στραβά πατείς δεν της λε... εμένα μόνο ξέρει να κατηβάζει απέ το γάδαρο αδιανώρα...»

Στον Κάμπο ! Στα περιβόλια!

Από το διήγημα: «Tο «πορτοκάλι της Βασούλας»

Έχει, όμως, η καρδιά των παιδιών τόσο κουράγιο, που αν το είχαν οι καρδιές των γερόντων θα διόρθωναν τα κακώς κείμενα της κοινωνίας και της ζωής δια παντός κι έτσι θα ξενοιάζαμε απ'όλα τα βάσανα και τις συμφορές πάραυτα!

«Θα πάω στον άλλο μύλο» αποφάσισε τ'ορφανό μέσ'στην απελπισιά του, παρ'όλο που αυτός ήταν ακόμα πιο μακριά κι η μάνα της είχε απαγορέψει ν'απομακρύνεται τόσο πολύ από το σπίτι τους.  Όμως, εφτεροκοπούσε η καρδούλα της στην ελπίδα και τα ποδαράκια της επήραν κι αυτά κουράγιο κι εφτερούγισαν σαν τα σπουργιτάκια.  Έλα, όμως, πάλι που τούτος ο μυλωνάς ήταν άρρωστος εδώ και καιρό.  Χτίκιασε ο χριστιανός κι έπεσε στο στρώμα και σωσμό δεν είχε.  Ο Θεός, βέβαια, είναι που αποφασίζει για το πότε θα πάρει τον καθένα μας με την ώρα του.

Εβρήκε, λοιπόν, η Βασούλα την πόρτα του μύλου κλειστή κι αμπαρωμένη και το σπιτάκι του μυλωνά σκοτεινό και βουβό.

Αχ, μωρέ και να'χε ένα σπίρτο τώρα, να βάλει μια φωτιά σε τούτο τον παλιόκοσμο να τονε κάμει στάχτη...

Να'χε μια γερή γροθιά να δώσει μια και στην πείνα να τηνε κάμει λιώμα...

Ας είχε, τουλάχιστον, μια καλή διακιολογία να πει στη μάνα της, που μόλις θα γύριζε θα την άρπαζε από το μαλλί και θα τη σκότωνε στο ξύλο που'λειψε τόσην ώρα χωρίς να της το πει.

Ο Ναγός!

Από το διήγημα: «Tου παπουλή μου τα κατορθώματα»

    «Και πούναι η Μητσούλα σας;»  Την ερώτησεν ο πονηρός κι ήκαμεν πως κοιτάζει γύρω-γύρω.

    «Ε...ε...ε...» εστραβοκατάπιεν εκείνη.  «Η Μητσούλα εκατήβηκεν στη Συκιάδα που η θειά μας τ' Αγκεριώ εν είναι στα καλά της...και...»

    «Α...μονάχη σου είσαι Ερηνάκι μου;»  Την εκοίταξεν μαριόλικα και συνέχισεν: «Κάμε λοιπόν μια και κλείσε την πόρτα, μπα κι έμπει κανείς και μας έβρει μοναχούς μας...»

    Εγούρλωσεν το κοριτσάκι τα ματάκια του, πούχανε μέσ' το πράσινό τος ψιχαλίτσες κίτρινες, χρυσαφιές και σκούρες, κι ανοιγόκλεισεν τα ματόκλαδα με τις γυριστές παρπέλες τρομαγμένα.

    Ύστερα, επήρεν βαθειά αναπνοή κι επήεν κι ήκλεισεν υπάκουα τη πόρτα κι όταν εματαγύρισεν στη σάλα είχενε κατηφέρει νάνει ήρεμη και σοβαρή.

    Αρρεβωνιαστικός της ήτανε ονοματισμένος ο Αποστόλης εδώ κι έξι μήνες.  Ο μπάρμπας του ο Θοδωρής -γιατί ήτανε ορφανός από κύρη- είχενε δοσμένο λόγο μόνο, του αδερφού της και τίποτις επίσημο δεν ήτανε ακόμη.

Η Αγία Μαρκέλλα!

Από το διήγημα: «Tο θαύμα».

Κι ήτανε στην παρέα τ'Αγγελικό, αψηλή και λυγνή γυναίκα, ταχτικιά, επίμονη και ταμαχιάρα, που μπορούσε να σε ξεκάμει με την ειρωνία της.

Η Πηνέλα, μια μικροκαμωμένη και χαϊδεμένη γκρινιάρα.

Το Μαρουκό, με τα μεγάλα βυζιά τα επιθετικά και τον πεταχτό πισινό, η καυγατζού και η Σεμίρα, με τους χαμηλούς τόνους , που τόσο λίγο τόπο έπιανε η λειψανάβατη,  που πολλές φορές ξεχνούσες την παρουσία της.

Επίσης, ήταν κι η Σμαραγδή, μα πάντοτε στην οπισθοφυλακή, γιατί είχε βαρειά κόκκαλα και χοντρά μεριά κι εσύγκαυε - φωτιά - κι υπόφερε η κακομοίρα.

Κι ήταν κι η Ζενοβία, με τη σβέλτη σιλουέτα της, το πιο σβέλτο της μυαλό και τη γλώσσα την άπιαστη, που ο Θεός να σε φύλαγε από τ'αστεία και τα πειράγματά της.

Τριγύρω τους, σαν ανυπόμονα κι άστρωτα πουλάρια, ετρεχοβολούσανε μια μπρος μια πίσω κι άλλοτε χασομερούσανε τα παιδόπουλα, το ένα να φωνάζει πως πεινά τ'άλλο πως κατουριέται κι άλλο να γκρινιάζει πως εκουράστηνε και να γυρεύει - το γαδουρογάδουρο - να'τονε σηκώσει η μάνα του στα λίγκια της για να ξεκουραστεί.

«Βρε... ε ντρέπεσαι, ολόκληρος άντρας, να γόζεσαι και να γυρεύεις «άπα»;» τον μάλωνε η θεια του η Ζενοβία το Στέλιο, που'τανε τεσσάρω χρονώ κι ο τελευταίος της μάνας του και κακομαθημένος.

«Άφηνέ το, μωρσύ Ζενοβία, το παιδί...  Εκουράστηνε...» του'παιρνε τα πάρτα η μάνα του τ'Αγγελικό κι άρπαζε το μωρό της το Στελάκι από τις αμασκάλες κι εκείνος άνοιγε τα κανιά του και κάθιζε στα σβέρκα της, αναρουφούσε τα δάκρυα και τις μύξες του κι ησύχαζε.

Η παράδοση των Τούρκων στον Ελληνικό στρατό το 1912!

Από το διήγημα: «Tου κουμπάρου η θέση»

Ώσπου ο Ζιχνή Πασσάς να χορτάσει τα πρωινά χαδάκια της χανούμισσας και ν' αποτελειώσει τον βαρύγλυκο  του κι ώσπου η κυρά Αγγελικώ να βράσει το γάλα και να ρίξει μέσα τη μαγιά, ήρθανε κι αραδιαστήκανε απέξω από το λιμάνι της Χίου κι ως κάτω στο Κοντάρι   τα βαρυφορτωμένα με κανόνια, πολεμοφόδια και στρατό πολεμικά, το Εσπερία το Μυκάλη, το Μακεδονία, μαζί και το Αετός, Ναυκρατούσα, Νέα Γενιά, Αμβρακία, το Σαπφώ και το  τεράστιο Πατρίς. Αρχίσανε αμέσως και εν ριπή οφθαλμού, που λένε,   να βγάζουνε με τις  βάρκες τους στρατιώτες  στη στεριά κι ώσπου να  πάρουνε χαμπάρι     Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι το τί τρέχει,  είχε  γεμίσει  το Βουνάκι από άντρες αρματωμένους  κι αποφασισμένους ελευθερωτές, χωρίς ευτυχώς ν' ανοίξει μήτε ρουθούνι.

Έτσι, οι καμπάνες που κείνη την ώρα κτυπούσανε για την γιορτή των Αγίων Μηνά, Βίκτορος και Βικεντίου, βάλθηκαν  να διαλαλούν ξετρελαμένες και τούτη την μεγάλη   νίκη του απελευθερωτικού ελληνικού στρατού, που ύστερα από τριακόσια σαρανταέξη χρόνια,  έφτασε  επιτέλους για να λυτρώσει από τον Τουρκικό ζυγό και το μαρτυρικό τούτο τόπο.

Οι ξαφνιασμένοι Τούρκοι, όπως ήτανε φυσικό, λακίσανε προς τα βουνά  κυνηγημένοι κι ήρθανε  οι έλληνες- μεθυσμένοι από τις νίκες στη Μακεδονία κι  ενθουσιασμένοι από τις επιτυχίες τους-  στρατοπεδεύσανε στους πρόποδες, αποφασισμένοι να τους εξουθενώσουνε και να τους κυνηγήσουνε το γρηγορότερο,   ως να τους ρίξουνε στη θάλασσα από τα δυτικά.

Η Μαρμαρένια Βρύση!

Κι επειδή όλοι αγαπάτε την Χίο, χάρισμά

 σας κι άλλα αξιοθέατά της!

 

Από το Πυργί! Τα ξυστά!

Η τραμπούκα για τα κάλαντα!

Τα αγιασμένα κόκκαλα από την σφαγή του 1822!

Τα χωράφια με τους λαλάδες!

Η βιβλιοθήκη "Κοραή" με το άγαλμα του μεγάλου δασκάλου!

Τα λαλαδάκια!

Και τα γαϊδουράκια!

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΙΙΙΙΙΙΙ.....!!!

Από asirri @ Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010 5:10 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: χιώτικα , αγγελικη συρρή-στεφανίδου , διηγήματα , αναμνησεις , Διακοπές , χίος , Σκέψεις

Αγαπητοί μου,

σε συνέχεια της παρουσίασης της συλλογής διηγημάτων μου, που εκδόθηκε  αυτές τις μέρες από την Άλφα Πι,  με τίτλο «Τα Χιώτικα είν' αλλιώτικα» - χθες  είδατε στη  ανάρτησή μου το  εμπροσθόφυλλό της- σήμερα, αναρτώ και το οπισθόφυλλό της, καθώς  και την απεικόνιση του βραβείου που αξιώθηκε η συλλογή αυτή από την Εθνική Εταιρεία των Ελλήνων Λογοτεχνών τον Ιανουάριο του 2008.

Τα διηγήματα, θέλω να σας πω, αναφέρονται σε πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα, τα οποία άκουσα  από τους γονείς και τους γονείς των γονιών μου. Κάποια μάλιστα μου τα αφηγήθηκαν οι ίδιοι  οι πρωταγωνιστές τους.

Ελπίζω ο αναγνώστης τους να χαρεί, εκτός από τις γλαφυρές ιστορίες τους και την κελαρυστή ντοπιολαλιά της πατρίδας μου και κάποιες πληροφορίες που αφορούν σ΄ εποχές, σε γεγονότα και  στην  κοινωνικοπολιτισμική εικόνα  του νησιού μου, που καθρεφτίζονται μέσα  στα κείμενα τους στο   διάστημα του περασμένου αιώνα.

Πριν  κλείσω όμως, να μου επιτρέψετε να στείλω στους συμπατριώτες μου θερμές ευχές για την μεγάλη γιορτή της Αγίας Μαρκέλλης της Χιοπολίτιδος, που έχει σήμερα η Χίος μας.

Η χάρη Της πάντα να λαμπρύνει τη ζωή και το πνεύμα των πιστών, οι οποίοι, τέτοια μέρα συρρέουν στο φημισμένο, στο σεπτό και λαμπρό της προσκύνημα,  έξω από το κεφαλοχώρι της Βολισσού.

Και του χρόνου να είμαστε καλά και καλή διασκέδαση στους πανηγυρίζοντες.

Από asirri @ Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010 11:37 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: συρρή , χιώτικα , στεφανίδου , αγγελική , διηγήματα , λαογραφία , σχέσεις , λογοτεχνία , αναμνησεις , χίος , Σκέψεις

Γενητούρια...Γενητούρια...

Όχι ...Δεν έφυγα για διακοπές ...

Όχι ...Δεν ήταν η πολλή δουλειά που με κράτησε μακριά  σας για πάνω από είκοσι μέρες.

Όχι ... Δεν είναι που  βαρέθηκα κι είπα ν' απέχω από τη συναναστροφή μας.

Τίποτα απ' όλα αυτά.

Μια πιο σοβαρή αλλά δημιουργική  έξαψη και μια ξεχωριστή αγωνία και φροντίδα ήταν που  κρατούσε την αποκλειστικότητα  των  ενδιαφερόντων  μου όλο αυτό το διάστημα.

Και να, που έφτασε η ώρα  της πραγματοποίησης και της ολοκλήρωσης    μιας  ακόμη δουλειάς μου, η οποία,  για χρόνια,  γράμμα στο γράμμα, λέξη στη λέξη και ιδέα στην ιδέα, μετουσιωνόταν σε λόγο γραπτό κι επιτέλους,  σήμερα, αξιώνεται να παρουσιαστεί  σε μια συλλογή διηγημάτων με τον τίτλο «Tα Χιώτικα είν' αλλιώτικα» και  σ' ένα  καλοστημένο, με μεράκι περίσσιο φροντισμένο, ολοκαίνουριο βιβλίο από την εκδοτική εταιρεία Άλφα Πι.

Τα διηγήματα  τούτα γράφτηκαν  μέσα στη δεκαετία που πέρασε,  σε ώρες όπου η ψυχή μου λαχταρούσε να ξεφορτώσει  τα μαζεμένα γλυκόπικρα συναισθήματα της νοσταλγίας και της αναπόλησης  όσων, ανθρώπων και  γεγονότων,   κατασταλάζουν πάντα σ' όλων μας τη μνήμη    κι όταν της άγριας καθημερινότητας  η κρούστα κάνει τo είναι  μας ν' ασφυκτιά και να πνίγεται, βουτούμε μέσα  τους- όπως οι άρρωστοι στη πηγή του Σιλωάμ-  για να γειάνει.

Σήμερα, λοιπόν, μια πρώτη παρουσίαση του εξώφυλλου εδώ,  με τα πολύ επιτυχημένα  σκίτσα της   Γ. Μίτση,  η οποία,  έχει δουλέψει με μεράκι και τέχνη μεγάλη για να  ζωντανέψει  σκιτσογραφικά τους ήρωες των διηγημάτων.

Φίλοι, τις χρειάζομαι τις ευχές και τις κρίσεις σας.

Από asirri @ Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010 10:38 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: χιώτικα , αγγελικη συρρή-στεφανίδου , διηγήματα , λαογραφία , σχέσεις , λογοτεχνία , αναμνησεις , χίος , Σκέψεις

http://www.alithia.gr/article.aspx?

Αναδημοσίευση

Ο ανεμόμυλος του Αντριάν στη Β. Ολλανδία και οι

 τρεις μύλοι του Βροντάδου

27/5/2010

ΑΥΤΑ μόνο η Τ. Μανδάλα μπορούσε να τα σκεφτεί. Ακολουθεί ανταπόκρισή της από την Ολλανδία:
«Όπως λένε στην Κύπρο «ήρτεν η ώρα μου», αφού η θητεία μου τελειώνει οικειοθελώς τον επόμενο μήνα στην Ολλανδία και προσπαθώ να εκμεταλλευτώ κάθε ηλιόλουστη μέρα, για να εκδράμω. Χθες επισκέφτηκα το καταπράσινο Χάαρλεμ, την πρωτεύουσα της Β. Ολλανδίας. Κινήθηκα αρχικά προς τον ποταμό Σπάαρνε, για να εντοπίσω το μουσείο του Φρανς Χαλς που εισήγαγε το νέο ρεαλισμό στη ζωγραφική, απαθανατίζοντας το χαρακτήρα των μοντέλων του μέσα από μία πιο εμπρεσιονιστική τεχνική. Αξιομνημόνευτα έργα του οι Γυναίκες Επίτροποι του γηροκομείου του Χάαρλεμ και το Γεύμα των αξιωματικών της πολιτοφυλακής του Αγίου Γεωργίου. Στο μουσείο στεγάζονται έργα και άλλων ζωγράφων καθώς και έπιπλα από το 16ο αιώνα μέχρι σήμερα. Κινούμενη πάνω στις αποβάθρες ποταμού και χαζεύοντας τα πάσης φύσεως πλοιάρια που είχαν βάλει πλώρη έφθασα στο Μουσείο Τέιλερς ένα από τα σημαντικότερα μουσεία στον κόσμο, στον τομέα της φυσικής ιστορίας και τεχνολογίας. Τρίτος σταθμός, ο ανεμόμυλος του Αντριάν που κλήθηκα να πληρώσω εισιτήριο 3 ΕΥ, ενώ στα προηγούμενα με τη βεβαίωση της εκδότριας και διευθύντριας του περιοδικού «Αρχαιολογία και Τέχνες» κας Άννας Λαμπράκη είχα ελεύθερη είσοδο. Ο συγκεκριμένος ανεμόμυλος, όπως μου είπε η ξεναγός μου, είχε ενταχθεί σε ευρωπαϊκό πρόγραμμα και ανήκε σε παλαιότερη φάση στην οχύρωση του Χάαρλεμ έχοντας διπλή χρήση (κάτι ανάλογο υποστηρίζει ο Δημήτρης Μωράκης για τον πύργο του Ζήνωνα στο Κάστρο). Η μουσειολογική έκθεση με το μηχανικό εξοπλισμό, μακέτες, πληροφορίες και πολυμέσα ανά επίπεδο με εντυπωσίασε. Δίπλα δε στον ανεμόμυλο λειτουργούν καφέ και εστιατόρια ενώ πλοιάρια παίρνουν τους επισκέπτες για βόλτα στα κανάλια. Μήπως κάτι ανάλογο πρέπει να γίνει και στους Τρεις Μύλους του Βροντάδου;»

ΤΑΣΟΥΛΑ ΜΑΝΔΑΛΑ

Από asirri @ Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010 10:49 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: αγγελικη συρρή-στεφανίδου , πατρίδα , ε , χίος , ταξίδια , Σκέψεις

Document Shortcut.shbDocument Shortcut.shbDocument Shortcut.shbhttp://www.alithia.gr/article.aspx?ArticleID=5818

αναδημοσίευση

Ότι υπάρχει ζωή και σε άλλο πλανήτη είναι σίγουρο, το πότε κι αν θα συναντηθούμε είναι το άγνωστο

Ο ΧΙΩΤΗΣ ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ 20 ΚΗΠΟΥΡΟΥΣ ΓΙΑ 3 ΔΕΝΔΡΑ, ΤΟ ΚΛΙΜΑ ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΡΑΦΕΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΤΙΜΟ

27/5/2010

Μεγίστη τιμή θεωρεί ο πολυβραβευμένος συμπατριώτης μας αστροφυσικός και ακαδημαϊκός Σταμ. Κριμιζής την ανάδειξή του ως επίτιμου διδάκτορα του Τμήματος Φυσικής της Σχολής Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών, που έγινε πριν από λίγες μέρες. Ο λόγος, -όπως δήλωσε στην ΑΛΗΘΕΙΑ - ότι τον ίδιο τίτλο κατείχαν και μεγάλοι επιστήμονες, θεμελιωτές της μοντέρνας Φυσικής που ο Σταμάτης Κριμιζής θαύμαζε όταν ακόμη ήταν φοιτητής. Μια τέτοια βράβευση τον επιφορτίζει με την ευθύνη να προσπαθήσει για μια διάκριση του Πανεπιστημίου στον τομέα της Φυσικής.                           
Ωστόσο μια συνομιλία με το Σταμάτη Κριμιζή δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στο θέμα της τιμητικής διάκρισής του. Ανοικτός σε όλα τα ερωτήματα δέχθηκε πολύ φυσικά την ερώτησή μας για την ύπαρξη εξωγήινων, σχολιάζοντας την πρόσφατη δήλωση του θρυλικού βρετανού αστροφυσικού Στέφεν Χόκινγκ.
Ο κ. Κριμιζής θεωρεί ότι η άποψη τού κ. Χόκινγκ συμβαδίζει με όσα πιστεύει η πλειονότητα των επιστημόνων, «ότι στατιστικά οι πιθανότητες να υπάρχει ζωή υψηλού επιπέδου με πολιτισμό σε κάποιο άλλον πλανήτη στο σύμπαν είναι μέγιστες». Σχολιάζοντας το δεύτερο σκέλος της δήλωσης Χόκινγκ για την επικινδυνότητα αυτής της συνάντησης ο Σταμάτης Κριμιζής είπε: « ...;Θεωρώ ότι είναι κάπως υπερβολικό, διότι αν πράγματι υπάρχει ένας παρόμοιος πολιτισμός, το να φτάσει στην περιοχή της γης και το να ξέρουν την ύπαρξή μας είναι σχεδόν δεδομένο εφόσον έχουν πολύ ανώτερο πολιτισμό» ...;Χαρακτηριστική η συζήτηση που γίνεται για την επικινδυνότητα ύπαρξης και παρουσίας εξωγήινων, γιατί σε αντιστοιχία είναι σαν να βρεθεί κανείς μέσα στο δάσος μόνος του, οπότε είναι καλύτερα να μείνει σιωπηλός και να ακούει παρά να φωνάξει και να τον πάρουν είδηση, αυτό εξέφρασε ο κ. Χόκινγκ, όταν είπε ότι πιθανό να είναι επικίνδυνο», συμπλήρωσε.


Η διαφθορά τροχοπέδη ...;

Επιστρέφοντας στα γήινα ζητήσαμε από τον κ. Κριμιζή να τοποθετηθεί μπροστά στα συμβαίνοντα στην ελληνική οικονομία και κοινωνία. Χωρίς δεύτερη σκέψη, ανέτρεξε σε μια συνέντευξη που είχε δώσει πριν από τρία χρόνια στο περιοδικό «κάπα» της Καθημερινής όπου  είχε επισημάνει ότι «η διαφθορά είχε διαβρώσει την ελληνική κοινωνία σε όλα τα επίπεδα». Από τότε δεν είχε κρύψει την ενόχλησή του στην ανεκτικότητα που υπάρχει στην κοινωνία σε αυτή την κατάσταση που τη χαρακτήρισε, «τη χειρότερη τροχοπέδη στην πρόοδο». 

  
«Φταίνε όλοι ...;»

Επιμερίζοντας τις ευθύνες για αυτή την κατάσταση ο Σταμάτης Κριμιζής βάλλει επί δικαίων και αδίκων λέγοντας: «Ο πολιτικός κόσμος στην ολότητά του είναι ο απόλυτος υπεύθυνος γι' αυτό το πράγμα. Από την άκρα δεξιά έως την άκρα αριστερά. Όλοι συμφωνούν στη Βουλή ότι είναι σωστό να πάρουν αύξηση, να πάνε σε ταξίδια για να κατασπαταλούν το δημόσιο χρήμα, ανεξαρτήτως κόμματος και όλοι συμφωνούν ότι κάποιος συγγενείς τους πρέπει να διορισθεί σε μια μόνιμη θέση στο δημόσιο». Στον αντίποδα αυτών ο κ. Κριμιζής επικαλείται περιπτώσεις από την Αμερική όπου οποιαδήποτε αναφορά σε διαφθορά πολιτικών προσώπων οδηγεί σε παραίτηση λόγω ευθιξίας. Στην Ελλάδα αν υπήρχε ανάλογη ευαισθησία «οι πολιτικοί δε θα τακτοποιούσαν  τις φίλες και τους φίλους τους σε βάρος των φορολογούμενων».     Ωστόσο για τον κ. Κριμιζή τίθεται θέμα συνενοχής όταν για παράδειγμα ενδίδουμε στον έμπορο που μας δίνει την επιλογή να πληρώσουμε το εμπόρευμα που αγοράσαμε φθηνότερο χωρίς το ΦΠΑ. Ως παράδειγμα προς μίμηση έφερε ένα συνάδελφό του που ερχόμενος στην Ελλάδα, σε ανάλογη πρόταση εμπόρου, προτίμησε να πληρώσει το προϊόν ακριβότερα για να μην εξαπατήσει το κράτος.

 «Καταλαβαίνω την αγανάκτηση του κόσμου»

Ερωτώμενος για τα μέτρα που έχουν ληφθεί ο Σταμάτης Κριμιζής απάντησε ότι δεν έχει ειδική γνώση για κάθε ένα από αυτά, όμως «ξέρω ότι ορισμένα που είναι αποτέλεσμα διαφθοράς πρέπει να σταματήσουν». Ως παράδειγμα έφερε ένα νοσοκομείο που διέθετε είκοσι κηπουρούς και ...;τρία δέντρα. «Σε κάθε κοινωνία πρέπει όλοι να προσφέρουμε και να αμειβόμαστε γι' αυτά που προσφέρουμε, όχι να αμειβόμαστε για να μην κάνουμε τίποτα, αυτό είναι διαφθορά. Αυτό πρέπει να σταματήσει ...;». Όταν τον καλέσαμε να κρίνει τα μέτρα από τη σκοπιά ενός μισθοσυντήρητου εργαζόμενου, ο Σταμάτης Κριμιζής είπε: «Να σας πω, νομίζω ότι αυτά τα μέτρα χτυπούν τους εργαζόμενους περισσότερο απ' ό,τι πρέπει με την εξής έννοια, ότι υπάρχει το τεράστιο πρόβλημα της φοροδιαφυγής  και ότι δεν μπορεί το κράτος να ανέχεται τους μεγάλους φοροφυγάδες και να πιάνει τους ανθρώπους που ξέρει το εισόδημά τους και να τους φορολογεί συνεχώς. Καταλαβαίνω την αγανάκτηση του κόσμου ...;»          
                                                                                                                                                                                                                                       

  «Σωστές οι κινητοποιήσεις»

Έτσι κρίνει τις μαζικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας του ελληνικού λαού  ο Σταμάτης Κριμιζής, ωστόσο διαχωρίζει τη θέση του από τη βία. «Δε βοηθάει σε τίποτα. Και να χάνουν οι άνθρωποι τη ζωή τους. Δυστυχώς διάφοροι άνθρωποι που είναι κατά πάσης αρχής εκμεταλλεύονται αυτές τις ευκαιρίες και πρέπει να υπάρχει ευθύνη σε όλους να αποφεύγονται αυτά τα πράγματα», σχολίασε. Για μια ακόμη φορά συνέδεσε τα αποτελέσματα των πολιτικών επιλογών με τη διαφθορά, σημειώνοντας: «Διαφθορά είναι όταν έχουμε συνηθίσει, ας πούμε, ότι οι πολιτικοί να  παίρνουν το δημόσιο  χρήμα και θα το δίνουν στις διάφορες ομάδες και θα υποκύπτουν σε πιέσεις μονοπωλίων, του κεφαλαίου και των εργασιακών ομάδων. Έχει κανείς την αίσθηση ότι χάθηκε η έννοια του κοινού συμφέροντος και κάθε ομάδα θέλει να διεκδικήσει κάτι για τον εαυτό της και δεν την ενδιαφέρει τι κάνει η υπόλοιπη κοινωνία». 
Παρά το γεγονός ότι εγκρίνει τις κινητοποιήσεις ο χιώτης ακαδημαϊκός δηλώνει ότι δεν θα ελάμβανε μέρος σε καμία από αυτές «γιατί δεν νομίζω ότι υπάρχει διέξοδος απ΄ αυτή την κατάσταση στην προκειμένη περίπτωση. Αυτό που θα λάμβανα μέρος ήταν αν γινόταν μια κινητοποίηση για να αποδοθούν ευθύνες στους πολιτικούς και να αναλάβει το κράτος τις ευθύνες του για τη φοροδιαφυγή και τη διαφθορά. Είναι απαραίτητο  για να προοδεύσει η χώρα. Αν δεν γίνει αυτό, θα εξαρτώμεθα συνεχώς από το εξωτερικό».                            


  «Όχι κινήσεις για το θεαθήναι»

Παρακολουθώντας τις ενέργειες για την απόδοση ευθυνών στη Βουλή, ο Σταμάτης Κριμιζής δεν δηλώνει αισιόδοξος γιατί «η ιστορία μάλλον δεν είναι ενθαρρυντική σε αυτόν τον τομέα αλλά ελπίζω ότι υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι με αρχές που θα προσπαθήσουν να κάνουν πράγματι αλλαγή και όχι κινήσεις για το θεαθήναι. Δεν ξέρω πώς να κρίνω την κατάσταση αλλά φοβάμαι ότι δε θα καταλήξει στη σωστή κατεύθυνση που περίμενε η κοινωνία».
Πριν ακόμη να εκδηλωθεί η κρίση, ο Σταμάτης Κριμιζής έβλεπε ζοφερό το μέλλον της Ελλάδας γιατί «η κοινωνία είχε αλλάξει, υπήρχε μια επιδημία μετριότητας, η αξιοκρατία δεν ίσχυε πουθενά, ο κόσμος επεδίωκε κάποιο δίπλωμα τρίτης κατηγορίας για να εξασφαλίσει μια θέση στο δημόσιο, όλα αυτά εγγυώνται την παρακμή της χώρας. Υπήρχαν μεγάλες απαιτήσεις και όχι αίσθηση υποχρεώσεων».  Τώρα με τις γνωστές εξελίξεις στην οικονομία, ο κ. Κριμιζής εκτιμά ότι δεν μπορεί η κατάσταση να γίνει καλύτερη στο εγγύς μέλλον «αν πράγματι δεν υπάρξει αυτό το σοκ που έχει έλθει στην κοινωνία, αν δεν δρομολογηθεί προς μια εθνική και πατριωτική κατεύθυνση υπό την έννοια ότι όλοι είμαστε Έλληνες, έχουμε φιλότιμο, ότι πρέπει να εργαστούμε, να αποδώσουμε και να έχουμε ένα αίσθημα ευθύνης, να επιδιώξουμε να γίνουμε καλύτεροι ...;».


Προσδοκίες της κοινωνίας από τους ακαδημαϊκούς

Σε μια τέτοια περίοδο είναι φυσικό οι προσδοκίες της κοινωνίας από την Ακαδημία Αθηνών να είναι αυξημένες. Ως μέλος της ο Σταμάτης Κριμιζής σημειώνει: «Θα ήθελα να σας έλεγα ότι ο ακαδημαϊκός κόσμος καταλαβαίνει τις ευθύνες του και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για να επισημάνει ορισμένα πράγματα, τα κακώς κείμενα, αλλά δεν το βλέπω και με λυπεί πάρα πολύ. Δεν έχω καμία επίσημη θέση στο Κράτος, ούτε θέλω βέβαια, βλέπω την έλλειψη κινηματικότητας από την ακαδημαϊκή κοινότητα ως ένα μεγάλο μειονέκτημα».  Εκείνο που θα περίμενε ο ίδιος από την Ακαδημία Αθηνών είναι η ανάληψη ορισμένων πρωτοβουλιών με την έννοια της γνωμοδότησης γύρω από πολλά  προβλήματα που δεν αντιμετωπίζονται.                                                   
Στον προβληματισμό μας μήπως η Ακαδημία εκφράζει ένα συντηρητισμό, ο Σταμάτης Κριμιζής απάντησε: «Να σας πω, η Ακαδημία δεν είναι πολιτικό όργανο,  ούτε κόμμα, κι ούτε πρέπει να είναι. Είναι επιστημονικό ίδρυμα». Ο τρόπος παρέμβασης της Ακαδημίας Αθηνών στα συμβαίνοντα στην ελληνική κοινωνία σύμφωνα με τον κ. Κριμιζή θα ήταν η πραγματοποίηση μελετών, μέσα από τις οποίες θα επισημαίνονται κάποια στοιχεία. Ως παράδειγμα μιας τέτοιας μελέτης που θα μπορούσε να είχε γίνει χωρίς κανένα αίτημα από την Πολιτεία, είναι μια μελέτη για τη διαφθορά στη χώρα και πώς θα πρέπει να αντιμετωπιστεί. Βέβαια  θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι είναι πλέον αργά. Ο κ. Κριμιζής δεν συμμερίζεται αυτή την άποψη και υποστηρίζει ότι: «Ποτέ δεν είναι αργά να βγει μια υπεύθυνη φωνή, υπεράνω των κομμάτων, και να λέει την αλήθεια. Η Ακαδημία θα έπρεπε να είναι ο στυλοβάτης  της αλήθειας. Ανεξαρτήτως από το ποιους θα ενοχλεί. Αν δεν μιλάμε,  αυτό δεν μπορεί να γίνει ...;», κατέληξε.                                                                                                     

Ευγ. Κώττη

Από asirri @ Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010 11:48 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: κριμιζής , εφημερίδα αλήθεια , αστροφυσική , χίος

Αναδημοσίευση

Κυνηγός της ορχιδέας στο νησί της μαστίχας

ΜΕ ΚΙΝΔΥΝΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΤΙΣ ΨΑΧΝΕΙ ΜΑΝΙΩΔΩΣ (ΚΑΙ ΣΥΧΝΑ ΤΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ) Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ κ. ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΣΑΛΙΑΡΗΣ

Σε απόκρημνες πλαγιές και γλιστερά βράχια, κάτω από τον καυτό ήλιο ή υπό καταρρακτώδη βροχή, κινδυνεύοντας από οχιές, σκορπιούς και τσιμπούρια, ο Παντελής Σαλιάρης αναζητεί έναν θησαυρό της φύσης, τις σπάνιες ορχιδέες, για να τις φωτογραφίσει και να τις μελετήσει σε συνεργασία με καθηγητές πανεπιστημίων ολόκληρης της Ευρώπης. Δύο νέα είδη ορχιδέας ωστόσο έμελλε να ανακαλύψει όχι στα μακρινά δάση του Αμαζονίου ή στα οροπέδια του Καυκάσου, αλλά ― όσο και αν ακούγεται απίστευτο ― στη Χίο!
«Στη Χίο φύονται περισσότερα από εκατό είδη ορχιδέας, πολλά από τα οποία είναι ιδιαίτερα σπάνια», σχολιάζει μιλώντας στο «Βήμα» ο κ. Σαλιάρης, πολιτικός μηχανικός, προϊστάμενος της Τεχνικής Υπηρεσίας των Δήμων και Κοινοτήτων του Νομού Χίου. Ο ίδιος ξεκίνησε πριν από 20 χρόνια να ασχολείται ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία φυτών και, όπως δηλώνει, μαγεύτηκε από το κάλλος και τη σπανιότητα των εύθραυστων ανθών της ορχιδέας. Μάλιστα, «κυνηγάει» με πάθος τις λεγόμενες αυτοφυείς του γένους «Οphrys», οι οποίες φυτρώνουν στο έδαφος και ― σε αντίθεση με τις τροπικές που πωλούνται ευρέως από τα ανθοπωλεία ― είναι σχεδόν αδύνατο να καλλιεργηθούν από τον άνθρωπο!
Ο λόγος είναι ότι οι εν λόγω ορχιδέες είναι αδύνατο να αναπαραχθούν σε συνθήκες θερμοκηπίου, χωρίς έναν ειδικό μύκητα που συμβιώνει με το φυτό στο έδαφος και ένα ειδικό έντομο - επικονιαστή, το οποίο γονιμοποιεί το φυτό μεταφέροντας γύρη. Μάλιστα, το λατινικό όνομα «Οphrys» προέρχεται από το αρχαιοελληνικό «όφρυς», δηλαδή φρύδι, εξαιτίας των τέντομα, ώστε να προσελκύουν τα αρσενικά έντομα που λειτουργούν ως επικονιαστές ριχωτών άκρων των πετάλων. Αυτά προσομοιάζουν σε θηλυκά έντομα, ώστε να προσελκύουν τα αρσενικά έντομα που λειτουργούν ως επικονιαστές.

Η σπανιότητά τους έχει μετατρέψει τις ορχιδέες σε αντικείμενο μιας διεθνούς μανίας, ανάλογης με αυτήν για τις τουλίπες που κυρίευσε την υφήλιο τον 18ο αιώνα. «Τουρίστες και συλλέκτες που συρρέουν στο νησί συχνά καταγράφουν με GΡS τη θέση των σπάνιων ειδών και επιστρέφουν κρυφά για να τις αφαιρέσουν», σχολιάζει ο κ. Σαλιάρης, προσθέτοντας ότι αυτό είναι καταστροφικό, καθώς σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχουν μόλις δύο ή τρία στελέχη από κάθε είδος! Σε άλλες περιπτώσεις ― και καθώς η νομοθετική προστασία είναι πρακτικά ανύπαρκτη ― βοσκοί οδηγούν τα κοπάδια τους σε βιότοπους και οι σπάνιοι θησαυροί καταλήγουν να γίνονται... τροφή για κατσίκες και πρόβατα.
Σε κίνδυνο όμως δε βρίσκονται μόνο οι ίδιες οι ορχιδέες αλλά και οι ορχιδεόφιλοι που τις αναζητούν με μανία! Δεν είναι τυχαία άλλωστε η θρυλική φράση του Πάολο Λιβεράνι, πρώην προέδρου της ιταλικής ορχιδεοφιλικής εταιρείας GΙRΟS, ο οποίος είχε σχολιάσει χαριτολογώντας: «Η «ορχιδεΐτις» είναι μια μεταδοτική και πολύ επικίνδυνη ασθένεια». Στα σχεδόν είκοσι χρόνια που αναζητεί σπάνιες ορχιδέες ο κ. Σαλιάρης έχει κινδυνέψει αμέτρητες φορές τόσο από τις καιρικές συνθήκες και τα επικίνδυνα ορεινά περάσματα όσο και από τα ερπετά.
Σε ορισμένες περιπτώσεις η κοινότητα των «κυνηγών» έχει θρηνήσει ακόμη και θύματα, δύο από τα οποία ήταν φίλοι του χιώτη μελετητή. «Ο ένας, Ιταλός, σκοτώθηκε σε απόκρημνο μονοπάτι όταν γλίστρησε ψάχνοντας για ορχιδέες. O άλλος, Γερμανός, βρέθηκε νεκρός στα όρη της Γεωργίας, όταν έπεσε θύμα ληστών κατά τη διάρκεια μιας αποστολής για την αναζήτηση ορχιδεών», διηγείται.

Μεγάλος εχθρός της το σαλέπι!

Βασικός εχθρός της ορχιδέας είναι το σαλέπι, το γνωστό ζεστό ρόφημα στο οποίο οι  παραδόσεις των ανατολικών λαών αποδίδουν  αφροδισιακές και δυναμωτικές ιδιότητες.
Ο λόγος είναι ότι η περίφημη σκόνη από την οποία παράγεται το ρόφημα προέρχεται από την κονιορτοποίηση των βολβών της ρίζας της αυτοφυούς ορχιδέας.
Μάλιστα, η εν λόγω ορχιδέα είναι γνωστή και ως «σερνικοβότανο», καθώς- σύμφωνα με την παράδοση- όταν πιει τη σκόνη της μια έγκυος γεννά αρσενικό παιδί! Επί αιώνες σαλεπιτζήδες και κομπογιαννίτες από ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο κατέστρεψαν χιλιάδες ορχιδέες για να παρασκευάσουν το περίφημο «βιάγκρα της φύσης», καθώς για την παρασκευή μόλις ενός κιλού σαλεπιού χρειάζονται περισσότεροι από... 10.000 βολβοί!
Άλλωστε οι εν λόγω βολβοί (που θυμίζουν... όρχεις θαμμένους στη γη) είναι και η αιτία για την οποία η ορχιδέα έλαβε το όνομά της! Σύμφωνα με τον αρχαιοελληνικό μύθο, το φυτό πήρε το όνομά του από τον Ορχι, γιο ενός σατύρου και μιας νύμφης, ο οποίος κατά τη διάρκεια των Βακχικών Μυστηρίων αποπειράθηκε να βιάσει μια ιέρεια και καταδικάστηκε από τους θεούς να μετατραπεί σε λουλούδι, την ορχιδέα.

«Οphrys Saliarisii»:
η ορχιδέα του... Σαλιάρη

Κατά τη διάρκεια των αναζητήσεών του ο κ. Σαλιάρης συνάντησε πριν από 15 χρόνια ένα σπάνιο είδος, το οποίο φωτογράφισε, νομίζοντας ότι πρόκειται για την ενδημική ορχιδέα που φύεται μόνο στη Λυκία της Μικράς Ασίας. Δέκα χρόνια αργότερα ο καθηγητής Φ. Πάουλους του Πανεπιστημίου της Βιέννης μελέτησε το υλικό και διαπίστωσε ότι πρόκειται για ένα νέο είδος ορχιδέας, το οποίο δεν είχε παρατηρηθεί ποτέ στο παρελθόν. Τον περασμένο χειμώνα μάλιστα το εν λόγω φυτό ταυτοποιήθηκε και έλαβε, ως είθισται, το όνομα του ερευνητή που το ανακάλυψε: «Οphrys Saliarisii», που σημαίνει «Η ορχιδέα του... Σαλιάρη».
Ο κ. Σαλιάρης όμως είναι «πατέρας» και ενός ακόμη είδους σπάνιας ορχιδέας, την οποία ανακάλυψε πριν από έξι χρόνια στη Νότια Χίο. Αυτή ταυτοποιήθηκε πρόσφατα, στις 3 Φεβρουαρίου 2010, και καθώς την επόμενη ημέρα (4 Φεβρουαρίου) ήταν η γιορτή του Αγίου Ισιδώρου- ο οποίος σημειωτέον μαρτύρησε στη Νότια Χίο- δόθηκε στο φυτό το όνομα του αγίου: «Οphrys Santi Ιsidorii».

 
Από «Το Βήμα»

Από asirri @ Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010 12:08 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: ορχιδέα , βοτανολογία , χίος

http://www.alithia.gr/article.aspx?ArticleID=5093

Αναδμοσίεση

2 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1822 - 4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010:

188 χρόνια από το «μαύρο Πάσχα» της Χίου στις σφαγές

ΤΟ «ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΗΝΑ

9/4/2010

Ένα χρόνο ακριβώς μετά την έναρξιν της επαναστάσεως του 1821, η Χίος παρεδόθη από τη μανία και το μίσος των Τούρκων στη συμφορά και την ερήμωση, ύστερα από τις τραγικές και απάνθρωπες σφαγές που κράτησαν από τα τέλη Μαρτίου μέχρι τα μέσα Μαΐου του 1822.
Όπως το 1821 βάφτηκε με το αίμα του εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε' στην Πόλη, έτσι και το 1822 βάφτηκε από το αθώο αίμα των Χίων, στον τραγικό χώρο του Αγίου Μηνά και σ' άλλες περιοχές του νησιού, που κυριολεκτικά γέμισαν από παραμορφωμένα ανθρώπινα κουφάρια, ακέφαλα πτώματα και σκορπισμένα σπλάχνα.
Ο χώρος του απαίσιου εγκλήματος και το κέντρο της σφαγής εκείνης, την οποίαν η ιστορία έχει στιγματίσει με τα μελανότερα χρώματα, στάθηκε έκτοτε ορόσημο μεταξύ του πολιτισμένου κόσμου της Ευρώπης και του ασιατικού βαρβαρισμού, ένα ορόσημο βαμμένο στο αίμα των Ελλήνων ...
Ο στίχος του Ουγκώ, και ο χρωστήρας του Ντελακρουά που θρήνησαν το ανοσιούργημα, καταδίκασαν εν ονόματι του ελευθέρου πνεύματος τη βανδαλική συμπεριφορά των Τούρκων, οι οποίοι ήταν πλέον αδύνατο να συγκαταλέγονται μεταξύ των Εθνών της Ευρώπης.
Η καταστροφή των Ψαρών και της Κάσσου, οι σφαγές της Χίου και η έξοδος του Μεσολογγίου ήταν τα γεγονότα που έκριναν την έκβαση του αγώνος, εφ' όσον πλέον προκάλεσαν τη γενική συγκίνηση της Ευρωπαϊκής Κοινής γνώμης υπέρ των ελληνικών δικαίων.
Η γραφική Μονή του Αγίου Μηνά της Χίου υπήρξε το κέντρο της φρικτής τραγωδίας, διότι εθεωρήθη ως ασφαλές καταφύγιο από τους αλλόφρονες κατοίκους της μαρτυρικής νήσου, οι οποίοι μέσα σε απίστευτο πανικό και με τον τρόμο ζωγραφισμένο στα κάτωχρα πρόσωπά τους, ζητούσαν απεγνωσμένα τόπο σωτηρίας.
Τα στίφη των αγρίων βασανιστών δεν άργησαν να καταβάλουν την αντίσταση των ολίγων υπερασπιστών της Μονής, οι οποίοι με υπερηφάνεια είχαν απορρίψει τις προτάσεις για την έγκαιρη παράδοσή των.
Όταν υποχώρησε μέρος του τοίχου που περιέβαλλε το μοναστήρι, οι Τούρκοι όρμησαν με κραυγές και απειλές, κραδαίνοντας τα γιαταγάνια των και άρχισαν αμέσως τη συστηματική σφαγή ανδρών, γυναικών, γερόντων και νηπίων. Μέσα στην εκκλησία ετελείτο ο εσπερινός του Πάσχα. Γύρω στο Άγιο Βήμα σκηνές απερίγραπτου δράματος ξετυλίγονται. Θρήνοι, οδυρμοί, κραυγές, γέμιζαν τον τόπο, καθώς ο Ιερεύς Ιάκωβος Μαύρος εκοινωνούσε των Αχράντων Μυστηρίων τους μελλοθάνατους. Η πεισματώδης άμυνα που αντέταξαν οι αγωνιστές Ιωάννης Φατούρος και Κωνσταντίνος Μονογυιός λύγισε και τα αθώα γυναικόπαιδα ήσαν πια στη διάθεση του λυσσώντος όχλου των Τούρκων. Από τις 3.000 που είχαν καταφύγει εκεί, ελάχιστοι διέφυγαν τη σφαγή. Λέγεται ότι το αίμα έρρεε σαν αυλάκι, ενώ τα πτώματα είχαν κυριολεκτικώς στρωθεί σαν χαλί φρίκης και εικόνα απαίσια.
Όσους βρίσκονταν στον ναό, τους έκαψαν ζωντανούς. Σ' άλλους έκοψαν τα χέρια, τις μύτες, τα πόδια. Πολλών, έβγαλαν τα μάτια, των γυναικών έκοβαν τους μαστούς ...
Ο ηγούμενος της Μονής Αρχιμανδρίτης Θεοδόσιος Λουφάκης ανασκολοπίσθηκε επί ιστού άλλοι δε κληρικοί και λαϊκοί εξετελέσθησαν δι' αγχόνης ή πελέκεως. Τέλος εκείνους που κατέφυγαν στην υπόγεια δεξαμενή επεχείρησαν να θανατώσουν δι' αποπνιξίας, ρίχνοντας καιόμενα στρώματα από την οροφή.

Η εικόνα της τραγωδίας θύμιζε την προφητεία του Ιερεμίου στην Παλαιά Διαθήκη (Κ.Θ.! 22).
«Και τα πτώματα των ανθρώπων θελούσι ριφθή ως κοπρία επί πρόσωπον αγρού και ως δράγμα οπίσω θεριστού και δεν θέλει υπάρχει ο συνάγων ...».
Ο εθνικός βάρδος Διονύσιος Σολωμός θρηνώντας τις σκληρές δοκιμασίες των Ελλήνων στον «ΥΜΝΟ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ» γράφει:
«Τόσοι, τόσοι ανταμωμένοι
Επετιούντο από την γη,
Όσοι ειν' άδικα σφαγμένοι
Από Τούρκικην οργή
Τόσα πέφτουνε τα
Θερισμένα στάχυα εις τους αγρούς
Σχεδόν όλα εκειά τα μέρη
Εσκεπάζοντο απ' αυτούς.
Θαμποφέγγει κανέν' άστρο,
Κι αναδεύοντο μαζί,
Αναβαίνοντας το κάστρο
Με νεκρώσιμη σιωπή!

Ο άλλος Εθνικός ψάλτης Ανδρέας Κάλβος, στις περίφημες «ΩΔΕΣ» του εξ άλλου, αφιερώνει υπέροχους στίχους στη θυσία της Χίου:
«Όχι φως και χαράν,
αμή φλογώδεις άκανθας
βρέχει δι' αυτούς ο ήλιος
και η γη σχισμένη δίδει
αίματος βρύσεις.
Πού μ' έφερεν ο πόνος μου;
Τι λέγω; Τιμωρίαν
αληθινήν και μόνην,
φρικτήν, οι μιαροί
έχουσιν άλλην;
Την ένδειαν της γλυκείας
γαλήνην των δικαίων
ας ερημώση ο πόλεμος
την Ελλάδα, πριν εύρη
της Χίου την μοίραν ...»
Τέλος ο μεγάλος διδάσκαλος του Έθνους Αδαμάντιος Κοραής, συνοψίζων την οδύνη του Ελληνισμού για το κακούργημα λέγει:
«Του αθώου αίματος η έκχυσις θέλει μάλλον γιγαντώσει τους Έλληνας και θέλει παροτρύνει τούτους εις εκδίκησιν».
Και την εκδίκησιν αυτήν επραγματοποίησε μετά λίγες ημέρες ο πυρπολητής Κων. Κανάρης ανατινάζοντας μέσα σε λίγα λεπτά την τουρκική ναυαρχίδα προ της Χίου. Ο ναύαρχος Καρά-Αλής επλήρωσε με τη ζωή του την θηριωδία των συμπατριωτών του, ενώ ο άλλος σατανικότερος εγκληματίας Βεχίτ-Πασσάς, εξορίζετο από τους ίδιους τους προϊσταμένους του στη Συρία.
Στον Άγιο Μηνά περιπλανιόταν το φάσμα της ερημώσεως και της φρίκης πλέον. Οι σωροί των πτωμάτων, ακόμη άταφοι και εν αποσυνθέσει με φρικτά παραμορφωμένη όψη. Το αίμα των ηρώων που είχε ψηθεί μαζί με τις σάρκες των είχεν αποτυπωθεί ανεξίτηλα στα μάρμαρα του ναού και στα λιθόστρωτα της αυλής. Πλήθος κρανία και οστά εκάλυπταν τη μαυρισμένη από τη φωτιά γη, όπως ακριβώς το περιέγραψε στο θρήνο του ο ποιητής Θ. Ορφανίδης:
«Αλλού έβλεπες μέλη κομμένα,
αλλού βρέφη χωρίς κεφαλήν,
εμαρτύρησε εδώ η Ελλάς,
Με εντόσθια κάτω χυμένα ...»
Η δόξα της Ελλάδος ήλθε ανάλαφρη να χαϊδέψει τα παγωμένα μέτωπα των μαρτύρων και να αποθέσει σ' αυτά το στεφάνι της αιώνιας τιμής και ευγνωμοσύνης του Γένους. Έτσι η Χίος επλήρωσε με αίμα τον φόρο της στην ιερή προσπάθεια για την ελευθερία της Ελλάδος! Και τον επλήρωσε ακριβά.
Μνήμονες οι Χίοι της θυσίας των πατέρων των κατά την διάρκεια ακόμη της τουρκικής σκλαβιάς, ετίμησαν μόλις μπόρεσαν την ιερή μνήμη των ηρώων του 1822.
Το 1879 ο φιλόπατρις Επαμεινώνδας Καράββας ανήγειρε οστεοφυλάκιον στον περίβολο της Μονής, όπου συγκεντρώθηκαν τα οστά σαν άγια λείψανα όπου δέχοταν το προσκύνημα των ευσεβών Χίων.
Οι τελευταίοι δε, ζούσαν μόνο με την ελπίδα της ελευθερίας του μαρτυρικού νησιού, η οποία δεν άργησε να φανεί μαζί με τα ένδοξα σκάφη του ελληνικού στόλου, την ευλογημένη ημέρα της 11ης Νοεμβρίου 1912.
Άλλος τότε ποιητής, ο Γεώργιος Σουρής, μέσα σε εθνικήν έξαρση έγραψε τους πανηγυρικούς εκείνους στίχους:
«Τώρα κατάκλειστες καρδιές
γοργοπετούν κοντά σου,
ν' ανοίξουν μες στις ευωδιές
και μέσ' στ΄αρώματά σου.
Στρατούς λεβέντικης γενηάς
μ' ανθούς τους ραίνεις λεμονιάς,
βασανισμένη χώρα ...
Κι από τον Άγιο σου Μηνά
παντού το σήμαντρο μηνά,
τη λευτεριά σου τώρα ...».

Δυστυχώς, παρά την ιστορικήν της αξία, η Μονή δεν εγνώρισε ανάλογη αξιοποίηση μέχρι τα τελευταία χρόνια, ούτε και η επέτειος του ολοκαυτώματος της εορτάζεται.
Το 1959 ο Μητροπολίτης Χίου Παντελεήμων Φωστίνης ανακαίνισε εκ βάθρων τον Ναό, μετέτρεψε το οστεοφυλάκιον των μαρτύρων σε ναΐδιο και όρισε σαν ημέρα εορτασμού επετείου των σφαγών, την Τετάρτη ημέρα του Πάσχα, ώστε οι προσκυνητές να εμπνέονται από το σθένος των προγόνων των και να χαλυβδώνεται η πίστη των για τους ωραίους και ιερούς θεσμούς της ελευθερίας και της φιλοπατρίας.
Παράλληλα ανέλαβε προσπάθεια μαζί με το ηγουμενο-συμβούλιο, για την πρόοδο και γενικότερη προβολή της Μονής. Έτσι κατασκευάσθηκε ο δρόμος που οδηγεί μέχρι της κορυφής του λόφου, όπου βρίσκεται η πύλη του μοναστηριού.
Αλλά και σαν φυσικό περιβάλλον ο Άγιος Μηνάς προσελκύει το ενδιαφέρον, λόγω της μαγευτικής θέας του τοπίου. προς τη βορειοανατολικήν του πλευρά απλώνεται ολόκληρος ο κάμπος και η πόλη της Χίου με τα σμαραγδένια της ακρογιάλια, οι Μικρασιατικές ακτές, τα γραφικά χωριά Νεχώρι και Θυμιανά, οι γραφικές τοποθεσίες Κεραμεία, Αγία Ελένη, Κοντάρι κι ακόμα ο κάμπος των Λιβαδίων, ο Βροντάδος, το μακρινό νησί της Αιγνούσας, πλαισιωμένα όλα από ένα ωκεανό φωτεινών ανταυγειών, που κάνουν τους φουντωμένους καταπράσινους σχίνους, τα ολόχρυσα στάχυα και τα πορτοκαλόδεντρα να φαντάζουν σαν πελώριο πολύτιμο χαλί. Κι ακόμα πέρα η καταγάλανη θάλασσα, γαληνεμένη ή φουρτουνιασμένη, χαρίζει ένα θέαμα ασύγκριτης γοητείας και μεγαλοπρέπειας.
Φεύγοντας από το Μοναστήρι ο επισκέπτης, καθώς ατενίζει για τελευταία φορά τα ανεξίτηλα ίχνη των αιμάτων στο δάπεδο του ναού, φέρνει στο νου του τον θαυμάσιο στίχο του Κωστή Παλαμά, τον οποίον τόσο δικαιολογεί το περιβάλλον εκείνο της θυσίας και του ηρωισμού:
«Η μεγαλωσύνη στα Έθνη
δεν μετριέται με το στρέμμα,
με της καρδιάς το πύρωμα
μετριέται και με αίμα ...».

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΑΪΝΑ

Από asirri @ Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010 1:48 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: ολοκαύτωμα , λαογραφία , επέτειος , ελευθερία , χίος